~~%~@ ดีส อีส อะ บล็อก @~%~~
อยากให้รอบๆตัวมีแต่ความรัก เมตตา อบอุ่น ไม่เบียดเบียน ไม่แก่งแย่ง ชิงดี อยากให้ทุกๆคนมีจิตใจที่สงบ ร่มเย็น...

....กินเสร็จกลับมาบ้าน ก็ลองต่อสายเข้าตลับดู เออแฮะ เวิร์คมากเลย ไฟโมเด็มติดชัดทุกดวง เน็ทเร็วขึ้นจริงๆด้วย ทำให้มีกำลังใจเก็บห้องต่อ อิอิ ยังเก็บไม่เสร็จเลยนะที่ไปห้างอ่ะ บอกแล้วของมันเยอะ คือไม่ได้รกมากหรอก ต้องบอกไว้ก่อนกลัวภาพเสีย ที่มันใช้เวลาเพราะเรารื้อกล่องใส่ของทั้งหลายมาแล้วเช็ดทำความสะอาดของทุกชิ้นในกล่องด้วยอ่ะ แล้วก็ต้องจับแยกว่าอันไหนเอาอันไหนทิ้ง เลยช้า

....พอเสร็จก็ได้ขยะสองถุงใหญ่ ค่อยพักผ่อนด้วยการเล่นเอ็ม โชคดีเจอน้องวิศวะคนเดิม ก็คุยกัน แต่จู่ๆไม่รู้เกิดไรขึ้น น้องออฟไลน์ไปแบบค้านสายตาคนดูมากๆ งง เป็นไรวะ?

....เออลืมบอก วันนี้writeเพลงลงแผ่นด้วย ใช้โปรแกรม CDBuner XP ที่เคยใช้แล้วเวิร์ค อาการเสียงก๊อบแก๊บในเพลงไม่มีเลย แต่วันนี้บ้ามาก ก็write เหมือนเดิมนะ แต่เพลงแรกดันไม่มีเสียงซะงั้น ต้องข้ามไปฟังเพลงสองเลย เนี่ยช่วงเนี้ยเจอแต่ปัญหาเข้ามาให้แก้ตลอด เราก็ยังหาสาเหตุไม่เจอเลยว่าเป็นเพราะไร ต้องหาคำตอบอีกละ เหนื่อยชิบเป๋ง...

....ตั้งแต่เช้าวันนี้ก็ตื่นมาเอาผ้าไปซักก่อนเลย อาบน้ำเสร็จ ก็ลองเข้าเน็ทดู เพราะตั้งแต่ไปเปลี่ยนSPEED ให้เร็วกว่านรก เอ๊ย ม่ายช่าย นั่นมันชื่อหนังแล้ว คือไปแจ้งTOTเขอปลี่ยนSPEED เป็น 2 MEG. ปรากฏว่าลักปิดลักเปิดมาก เข้าได้บ้างไม่ได้บ้าง ระหว่างที่ลองเข้าเน็ทก็เก็บของ จัดของในห้องนอนไปด้วย เหนื่อยชิบเป๋ง ของมันเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆไม่ค่อยมีเวลาทำ ก็นั่นแหละลองconnectดูจนสุดท้ายสรุปแล้วว่าเข้าไม่ได้จริงๆ นานเป็นชั่วโมงๆแล้ว เราเลยโทรไปแจ้งที่ศูนย์ เค้าก็รับเรื่องไว้ บอกว่าจะแจ้งช่างให้ทราบอีกที เราเลยวางสายไปแบบเซ็งๆ เพราะไม่รู้ชะตากรรมไงว่าช่างจะมาได้วันไหน เมื่อไหร่ แล้วเราก็นะ.. คบเน็ทเป็นเพื่อนแท้ซะแล้ว ก็เลยเซ็งๆ

....แต่ปรากฎว่าแค่เราเอาผ้าไปตาก แล้วเก็บของต่ออีกแป๊บเดียวช่างTOT ก็โทรเข้ามาว่าจะมาดูให้ เพราะอยู่แถวๆนี้พอดี ใจนึงก็ดีใจนะ อีกใจนึงก็บ้าแล้ว กรูจะทำไงดีวะ ขยะเกลื่อนห้องเลย ฝุ่นก็เพียบ แถมอยู่บ้านคนเดียวอีก ที่กลัวเพราะเน็ทเราต่อในห้องนอนอ่ะ แล้วช่างเค้าก็ต้องมาดูในห้องนี่แหละ สุดท้ายเลยโทรบอกพี่ให้มาอยู่เป็นเพื่อนแป๊บนึง แน่นอนล่ะ ยังไงช่างต้องมาถึงก่อนแหง๋ๆเพราะอยู่ใกล้กว่า ก็เอาวะ เปิดประตู ใครมันจะไปบอกให้ยืนรออยู่นอกรั้วรอพี่ฉันก่อนล่ะ ก็ต้องอัญเชิญช่างเข้าบ้านก่อนเพื่อความเป็นศิริมงคล...

....ช่างเค้าตรวจเช็คอาการเสร็จรู้เลยว่า ตลับSPLITTERเราเสีย เลยให้เราไปซื้อมาเปลี่ยน ก็ขอบคุณเค้า พี่เรามาพอดีได้ทันส่งแขก พอช่างไปแล้วเราก็เก็บของเช็ดฝุ่นไปเรื่อยๆจนเกือบจะห้าโมงเย็น เลยรีบอาบน้ำแต่งตัวไปซื้อตลับ อิอิ ก็ไปห้างนี่แหละมันมีขายทุกอย่างอยู่แล้ว แล้วทุ่มกว่าๆหิว ก็เลยกินโออิชิบุฟเฟ่ต์ ไม่เจียมเลยตังค์ก็ไม่ค่อยจะมี เฮ้อ.. อย่าคิดมากเลยเด๋วเป็นโรคจิต

จำได้บ่ "วงษ์คำเหลา" หนังที่เราอยากดู เนี่ยเจอตัวอย่างเลยเก็บมาแปะบล็อก แต่บางฉากก็ไม่ชอบนะอย่างฉากตบหัวน้อง ฉากคุณปู่ ส่วนฉากอื่น อืมมม ก็น่าดูนะเราว่า..

....หายไปนานมาก ก็อยากจะถามเหลือเกินว่ามีใครผิดหวังบ้างรึเปล่าที่เข้าบล็อกมาแล้วไม่เห็นมีเรื่องอัพเดท แหม๋..ทำยังกับว่าบล็อกมีคนเข้าเยอะงั้นแหละ ตาหลกๆ อืมม รู้ตัวว่าเป็นคนไม่น่าสนใจเท่าไหร่อ่ะนะ แต่วันนี้มีความรู้สึกว่าอยากเขียนถึงหลายอย่างในช่วงที่หายไป ก็มีอะไรแรงๆเกิดขึ้นในชีวิตเยอะเหมือนกัน เรื่องอบอุ่นใจก็พอจะมี หลากหลายอ่ะนะจะว่าไป..

....สงสัยมั้ยทำไมตั้งชื่อเรื่องแบบนี้ ถ้ายังจำกันได้ เราเคยเล่าให้ฟังว่า มีเดือนนึงที่เราต้องไปทำงานจังหวัดของต้นข้าวอ่ะ ก็นี่แหละ จังหวัดอุบล และเราก็ไปมาแล้ว แน่นอนๆ ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ ถ้ามันมีความสุขกลับมาคงไม่ตั้งชื่อเรื่องอัปมงคลอย่างงี้หรอก จะยอกย้อนให้ฟังว่า ตอนที่รู้ว่าใกล้วันเดินทางแล้ว เราตัดสินใจเสี่ยงโชคโทรไปหาต้นข้าว คือเป็นการโทรหาครั้งแรกเลยหลังจากที่เลิกกันไปพักนึง

..... ตอนนั้นเราคิดว่า คนอยู่กรุงเทพอย่างเราคงไม่ได้เดินทางไปกันบ่อยๆหรอกนะอุบลน่ะ โคตรจะไกล แล้วนี่มันเป็นโอกาสทอง(รึสังกะสีก็ไม่รู้) ได้ไปพักอุบลตั้งสองวัน เราก็เลยลองโทรนัดต้นข้าวดู ถ้าเค้ามาหาเราได้ก็ถือว่าเป็นโชค แต่ถ้าปฏิเสธก็จบ อีกเหตุผลนึงเด๋วจะหาว่าเรากระทำการโดยประมาท ไม่มีเหตุผลหนักแน่นพอ ก็คือ ตอนที่ต้นข้าวมากรุงเทพฯ ตอนนั้นก็เพิ่งจะมีเรื่องไม่เข้าใจกัน ไม่พูดกัน แต่ต้นข้าวก็โทรหาเราอ่ะ ตอนมีงานเลี้ยงรุ่นก็โทรชวนเรา แต่พอดีเราไปประจวบฯก็เลยต้องบายไป เนี่ย เป็นเหตุผลอย่างนึงที่เราโทร ก็ทีต้นข้าวมายังอยากให้เราไปเจอ แล้วนี่เราไปเราก็โทรมั่งดิ่ แล้วก็อเมซิ่งมากๆเลย เพราะดูเหมือนต้นข้าวดีใจนะที่รู้ว่าเราจะไป พูดจาน่ารักเหมือนวันแรกๆที่รู้จักกัน แถมบอกจะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี เราก็เลยบอกว่าสงสัยจะเลี้ยงส้มตำเลยต้องปูเสื่อ อิอิ แต่ก็อดดีใจไม่ได้นะที่ได้ยิน เอ๊ออ... อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง จะได้หอมแก้มต้นข้าว น้านนน คิดไกล...

.......ระหว่างเดินทางต้นข้าวยังมีโทรถามว่า อยู่ไหนแล้ว มาถึงรึยัง ตกลงพักที่ไหน เราก็ดีใจมากเลย แม้ก่อนที่จะถึงเวลานัด ต้นข้าวยังโทรถามว่าแวะกินมื้อเย็นที่ไหน ใช่รถคันนี้รึเปล่าที่มา โอว..ต้นข้าวคงกลับมาน่ารักเหมือนเดิมแล้ว เราเพ้อ แต่... อืมม ต้องมีแต่ เพราะถ้าทุกอย่างมันเป็นไปตามที่ฝัน มันก็ต้องเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็นสำเร็จรักจากอุบลสิ อิอิ ชื่อเรื่องไรวะเสร่อจริง เอาน่ะ เล่าต่อ พอถึงเวลานัดต้นข้าวกลับทำท่าจะไม่มา ประหลาดมาก งง แต่สุดท้ายก็มา มาแบบงงๆ เจอกันแบบงงๆ คือเราเนี่ยงง ไม่เข้าใจทำไมอยู่ดีๆต้องฟอร์มเงียบขรึม เหมือนคนละคนกับตอนค่ำๆที่โทรมา ก่อนกลับต้นข้าวบอกพรุ่งนี้จะมาอีก มาเวลาเดิมนี่แหละ แต่...สุดท้ายก็ไม่มา แมร่งบ้าว่ะโลกนี้..

เรากลับมากรุงเทพแบบเจ็บปวด หาคำตอบไม่เจอว่าเพราะอะไร ไม่ต้องสงสัยหรอกนะว่าทำไมเราไม่โทรไปถาม เราโทรหาต้นข้าวแล้ว เค้าไม่รับสาย โทรไปสามครั้ง ไม่รับ จบกัน เราคิด เลยส่งข้อความไปบอกว่าคราวหลังไม่ต้องทำอะไรซับซ้อน บอกแค่เหตุผลพอ เข้าใจไม่ยากอยู่แล้ว
เชื่อมั้ย เราร้องไห้ ผ่านไปสองวันเหมือนมันอึดอัดใจกับการคาดเดาเหตุผลต่างๆนาๆ มันเป็นเพราะอะไรนะ จริงรึไม่จริง ทำไมมันต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ปวดหัว เราตื่นมาร้องไห้ มันร้องไปเรื่อยๆ แปลกดี คงเศร้ามากจริงๆเพราะไม่ต้องหวนนึกถึงเหตุการณ์อะไรมากเลย แค่นึกคำเดียวว่า “ต้นข้าว” น้ำตาก็ไหลทันที เจ็บปวดมากกับการกระทำ วันนี้เขียนแบบหัวเราะได้นะ แต่ช่วงที่เกิดเหตุใหม่ๆสิ กำลังใจทรุดไปพักนึงเลยแหละ

เพลงที่เอามาใส่บล็อกชื่อ “ช้ำรักจากอุบล” เราชอบมาก รู้จักเพลงนี้ก็เพราะไม่กี่วันมานี่ตอนขับรถกลับบ้านก็เปิดวิทยุฟังรายการเพลงลูกทุ่งรายการนึง แล้วก็เหมือนอะไรจะเหมาะเจาะลงตัวถูกที่ถูกเวลาขนาดนั้นก็ไม่รู้ ดีเจมันบอกว่าเพลงต่อไปก่อนจะพักฟังข่าว ฟัง.. “ช้ำรักจากอุบล” ของสิทธิพร สุนทรพจน์ โอย..ชื่อเพลง โดนนนน! เราว่ามันเป็นเหตุการณ์ประจวบเหมาะที่แปลกดี เลยโทรไปหาน้องที่สนิทกันบอกว่าเนี่ยเพลงที่กำลังเปิดเนี่ยมันชื่อช้ำรักจากอุบล โห.. อะไรมันจะทับถมกันขนาดน้านนนนนน แต่เนื้อหามันเป็นผู้ชายร้องถึงผู้หญิงนะ ไม่ตรงกับเรื่องของเรากับต้นข้าวนักหรอก แต่ชื่อเพลงกับสถานที่ต่างๆในเพลงฟังแล้วสะเทือนใจเหมือนกัน เหม่อมองฟ้าหม่น คิดถึงอุบลบ้านแฟน.... ลาก่อนนะต้นข้าว ตำรวจไทยใจกล้าหาญแห่งจังหวัดอุบลราชธานี....

...ชักสงสัยแล้วว่าน้องวิศวะจริงๆแล้วมีอะไรเกิดขึ้นกับเค้ากันแน่ ทำไมหายไปเลย รึว่าเป็นเพราะดวงของตัวเราเอง ที่ไม่ว่าจะคบหรือรู้จักใคร ก็ได้แค่ระยะเวลาหนึ่ง แล้วก็ต้องจาก แยกย้ายกันไป และส่วนใหญ่จะไม่มีใครบอกเหตุผลให้รู้ ทุกคนเพียงแต่ "ไป" ก็แค่นั้น...

...ความรู้สึกที่ถูกเอาเปรียบเรื่องงาน หัวหน้าลำเอียงไม่ยุติธรรม เอาแต่งานเครียดๆ รับผิดชอบหนักๆมาให้เรา ทีกับคนอื่นให้แต่ไอ้ที่โคตรง่าย แล้วพอเรากำลังหัวปั่นก็เสือกเดินมามองหน้าเราอีก ด้วยสายตาประมาณว่า ทำไมต้องเครียดวะ แล้วแม่งก็มาทำหน้าซีเรียสกับเราเวลาตรวจงาน เหมือนกับว่าทุกคนต้องทำหน้ารับได้ ห้ามมาทำหน้าเครียดเวลามาพบกู คือถ้าใครเครียดกูก็จะต้องทำหน้าให้เครียดหนักกว่า ข่มมัน อ้าว ไอ้เหี้..... ควายแล้วมรึง แม่งไม่รู้จักคิดว่าเรื่องมันเกิดจากมึงลำเอียงแบ่งงานไม่เท่ากัน เฮ้อ...ไอ้เรื่องบ้าๆทั้งหลายทั้งปวงเนี่ย มันกดสมองเรามากเลยสองสามวันมานี่ ปวดหัวก็ปวด แต่งานแม่งเร่งก็ต้องรีบทำให้เสร็จ กว่าจะผ่านไปทีละงาน สุดๆอ่ะ กลับถึงบ้านก็มืดค่ำดึกดื่น มาเจอเสียงดังไอ้พวกบอลอีก โอ๊ย ไม่บ้าวันนี้กูจะไปบ้าวันไหนวะ สาดดดดเอ๊ยยยยย.......

.....ด้วยความที่เพื่อนสนิทเรามันก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว พอเรากลับมาบ้านดึกๆ เซ็งเรื่องทั้งหลายทั้งปวง ก็เลยไม่รู้จะโทรคุยกับใคร มันคงจะไม่ได้แล้วล่ะที่จะโทรหาเพื่อน เด๋วจะกลายเป็นไปรบกวนครอบครัวเค้า อย่าดีกว่า เราเลยหาเพื่อนคุยทางเอ็ม ก็มีอยู่คนสองคนที่เราคุยด้วยบ่อย คนนึงเป็นน้องจบวิศวะคอมพ์ ทำงานบริษัท คุยกันมานานพอควร อายุต่างกันนะ แต่ก็คุยกันได้ทุกเรื่อง แล้วยังมีบางเรื่องที่น้องเค้าก็แนะนำแนวทางการคิดอะไรต่างๆให้เราได้ ที่ชอบมากสุดเพราะน้องเค้าตลกอ่ะ เราเองก็ประสาทไม่ค่อยปกติอยู่แล้ว พอคุยกันทีไรเลยต้องได้ฮา แบบพิมพ์ไปก็หัวเราะไป เป็นงี้แทบทุกครั้งอ่ะ คุยทีก็นาน แต่พักหลังๆน้องเค้ามีความรัก เลยห่างไป เนี่ย วันนี้เรารู้สึกเหมือนขาดอะไรที่สำคัญทางใจอย่างนึง มันคือกำลังใจดีๆจากการได้เปิดคอมพ์แล้วเจอน้องวิศวะออนอยู่ แต่วันนี้ไม่มีเสียแล้ว ที่ผ่านมา ไม่ว่ายังไงก็ยังมีน้องคอยพูดคุย แต่ตอนนี้น้องเค้าไปไหนก็ไม่รู้ เดาอีกทีคงหอบผ้าหนีตามสาวๆไปแล้วมั้ง อิอิ แต่คงหอบไม่เยอะ เพราะผ้าก็ไม่ค่อยจะมี อิอิ พี่ล้อเล่นนะ ความจริงคือคิดถึงคุณน้องตลอดนะ ถ้าอ่านเจอ รีบมาอ่านเหอะ เด๋วพี่จะลบแล้ว อาย...

.....ส่วนเพื่อนอีกคนนึง เป็นทหารอยู่ซูดาน คือทหารไทยนี่แหละแต่ไปประจำที่ซูดาน คนนี้ก็นิสัยดี แต่เวลาคุยไม่แน่นอน และอุปสรรคมีคือมันไกลมาก เน็ทไม่ค่อยดี และเค้าอยู่เขตเมืองที่ไฟดับบ่อย เวลาคุยเลยไม่ค่อยต่อเนื่อง ข้อความพิมพ์ไป บางทีรอตั้งนานกว่าจะได้รับ บางทีก็ได้ไม่ครบ แต่เพื่อนก็น่ารัก เค้าจะส่ง EAR MUB มาให้เราใส่อุดหูเสียงเตะบอลด้วย แต่เรายังไม่ได้ส่งที่อยู่ให้เค้าเลย เกรงใจ

.....มาบ่นให้ฟังเพราะเครียดหน่ะวันนี้ ไม่รู้จะไปพูด ไประบายกับใคร โทรศัพท์มี แต่ขาดคนที่จะรอรับสาย ไม่มีใครห่วงหรือโทรมาถามไถ่ ชีวิตไม่มีใครซักคน มีแต่งานที่นับวันจะมากขึ้นเรื่อยๆ อืมม ลาออกกับตายนี่อะไรจะมาถึงก่อนนะ น่าคิด....

......เข้าหน้าฝนแล้วมั้ง ฝนตกที่พระนครกระจายเลย เราเคยเล่าไว้ในบล็อกตอนนึง เรื่องไปซื้อยางปัดน้ำฝนคู่ใหม่อ่ะ แต่จำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่ ขี้เกียจค้น อิอิ แต่เท่าที่จำได้ยางคู่ละ30บาท ตอนนี้มันก็เสื่อมไปตามสภาพแระ ปัดทีโคตรดัง แถมยังทำให้ตัวก้านปัดสั่นด้วยความฝืดเวลาปัดขึ้น ลง อีกสงสารมันมากเลย สงสารกระจกด้วย เนี่ย เลยไปเดินหาซื้อยางอันใหม่ ซื้อร้านในห้างฯอ่ะ ก็ไม่เชิงร้านนะ คือเหมือนเป็นซุ้มขายของในห้างอะไรประมาณนั้น ตอนแรกก็ว่าจะซื้อเป็นยางปัดอีกน่ะแหละ แต่จะเอายี่ห้อดีๆหน่อย แต่คนขายแนะนำว่าเปลี่ยนทั้งทีเอาแบบซิลิโคนไปเลยดีกว่า ก็โอเค เลือกซิลิโคน เลือกเสร็จก็นัดหมอผ่าเลย อิอิ ป่าวเว้ย ไม่ใช่ซิลิโคนเสริมโน่นนี่ แต่มันคือยางปัดแบบซิลิโคน แบบที่รถแพงๆเค้าใช้กันอ่ะ ของเรา... ก็ไม่รู้นะว่าถูกหลอกรึเปล่า เราซื้อยี่ห้อ DRAGON EYE เห็นเค้าแปะราคาไว้ที่กล่องว่าข้างละ 390 บาท ลดเหลือ 250 ถ้าซื้อคู่นึงก็ 500 แต่ไม่รู้คนขายนึกยังไงลดให้เราเหลือคู่ละ 400 ก็เลยซื้อมา

......วันรุ่งขึ้นมาลองเปลี่ยนดู เอ๊ย มันใส่ไม่ได้อ่ะ เหมือนมันไม่พอดี ก็เลยต้องไปที่ร้านมันอีกรอบ แต่จะว่าไปวันนั้นน่ะกุญแจรีโมทเราเจ๊งด้วย กดล๊อคไม่ได้ แต่ปลดล๊อคได้ ก่อนหน้านี้เราเอากุญแจไปเปลี่ยนถ่านที่ร้านทำนาฬิกาในห้างที่ซื้อใบปัดน้ำฝนนี่แหละ แล้วร้านนาฬิกาเค้าเห็นว่าตัวขาวงจรในกุญแจเรามันหักไปขานึง เค้าเลยเชื่อมให้ วันนี้ไหนๆจะไปห้างแล้ว ก็เลยเอากุญแจไปทำด้วยซะเลย แต่น้องร้านทำกุญแจเค้าก็ต้องค่อยๆดู เราเลยไปร้านที่ปัดน้ำฝนก่อน แล้วเด๋วค่อยมาเอากุญแจ ปรากฎว่าคนขายคนเดิมมันยังไม่มา เป็นคนขายผู้หญิงแทน เค้าก็เลยบอกให้เรานั่งรอก่อน นั่งๆอยู่มีน้องผู้ชายอยู่ร้านรับทำพวกยางปูพรมในรถที่อยู่ข้างๆกัน เหมือนสนใจCASE เราว่ามารออะไร พอเล่าให้ฟัง เฮ้ย น้องเค้าน่ารักมากเลย บอกว่ารถพี่จอดอยู่ไหนเด๋วผมไปลองใส่ดูให้ เราก็ด้วยความดีใจประกอบกับน้องเค้าหน้าตาดี เราเลยไม่ลังเล อิอิ ก็พากันเดินไปที่ลานจอดรถ แต่ก่อนไปถึงเราก็ไปแวะเอากุญแจก่อน น้องร้านกุญแจก็ช่างน่ารักเหลือพรรณา ทั้งเชื่อมขากุญแจให้ใหม่ ทั้งสลับถ่านใส่รีโมทสำรองให้เราด้วย พอเราบอกว่าคิดค่าเสียหายมา น้องเค้าก็บอกว่าไม่เป็นไรครับ แค่ซ่อมนิดเดียว สุดยอดน้ำใจที่จะหาบนห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพนี่ยากมากๆ เราก็เลยบอกว่าโอเค แล้วไงเด๋วพี่มาอุดหนุนนะ น้องเค้าก็ยกมือสวัสดีเราด้วยอ่ะ อืม ประทับใจมาก

......มาว่าเรื่องใบปัดต่อ น้องหนุ่มหล่อที่มากับเรานี่ก็แมนจริงๆนะ คือถุงใส่ใบปัดมันค่อนข้างยาว เราถือเดินมันก็ระพื้นอ่ะ น้องเค้าเลยเอาถุงไปถือเอง ดีจัง พอเราพาน้องหนุ่มหล่อ เดินไปถึงรถ น้องเค้าก็ยกก้านใบปัดเก่าที่หน้ากระจกขึ้นจะถอดออก แต่เหมือนเค้าไม่รู้ว่าถอดยังไง ทำท่างึกๆงักๆอยู่ อิอิ เราก็เลยบอกแบบกันเองว่า เด๋วพี่ถอดเอง (จะถอดอะไรล่ะ ก็ถอดใบปัดน่ะสิ) ไม่น่าเชื่อ แค่น้องเค้าปลดล๊อคยางซิลิโคนแล้วสวมเข้ากับก้านเดิม แค่เนี้ย ใช้ได้แระ เฮ้ย งง แล้วทำไมอยู่ที่บ้านเราถึงใส่ไม่พอดีวะ ระหว่างที่กำลังจะขอบคุณเค้า ก็มีโทรสับลูกค้าของน้องเค้าเข้ามา เค้าเลยต้องรีบกลับไปที่ร้าน เพราะตอนมาเค้าฝากร้านไว้กับร้านใบปัดของเราน่ะแหละ ดูดิ่ น้องเค้ามีน้ำใจดีจังเลย

.....กลับมาบ้านอย่างมีความสุข แอบคิดในใจว่า มีผู้ชายมันก็ดีอย่างเงี้ยนะ โดยเฉพาะผู้ชายที่ดูแลผู้หญิงโดยไม่คิดว่าต้องมีสิ่งตอบแทน ได้ใจเราไปหมดเลยน้องทั้งสองคน...

...ยอมรับนะว่าพอผ่านช่วงเวลาทำใจจากการเสียคนรักมาได้ มันจะมีช่วงนึงที่อยากอยู่คนเดียว ไปไหนคนเดียว มันจะเป็นอยู่พักนึงเลยแหละ แต่พอวันเวลาผ่านไป เข้าสู่อีกช่วงนึงของชีวิต ความรู้สึกก็กลับกลายมาเป็นอยากไปสองคนอีกแระ สำหรับเรา..ไม่ได้ต้องการว่า แหม๋ ต้องเดินจับมือ โอบกันไปมาอะไรหรอก ก็เดินมันธรรมดานี่แหละ แต่ที่อยากจะมีจริงๆคือความรู้สึกของความสบายใจ ที่จะไปโน่นไปนี่กับหนุ่มของเราสักคนนึงต่างหาก แต่ก็..อ่ะนะ หายาก

...เวลาเราไปซื้อของ ไปตลาด ไปเดินห้าง ส่วนใหญ่ที่ผ่านมาเราก็ไปกับแม่นะ บางทีก็ไม่ได้อยากไปหรอกพูดตรงๆ เพราะก็คนละวัยกัน เดินไปด้วยกันก็ไม่ค่อยเข้าใจกัน ขัดใจกันบ้าง อิอิ แต่ด้วยความที่เราคิดว่า แม่อาจจะเบื่ออยู่บ้าน เราเลยชวนออกไปข้างนอกอะไรประมาณนั้น ก็เป็นอย่างนี้มาตลอดเป็นปีแระ จนวันนึง เรารู้สึกแล้วว่า ไม่อ่ะ เราไม่อยากไปกับแม่ เราอยากไปกับหนุ่มๆ จริงๆนะ เหมือนมันก็อยากจะไปไหนมาไหนกับบุรุษหนุ่มรูปงามอะไรงี้มั่งอ่ะ อยากจะมีดวงตาเป็นประกายกะเค้าบ้าง พอเวลาอยู่กับหนุ่มๆที่เราชอบตาก็จะเป็นประกาย อืมม อยากมีอย่างงั้นอ่ะ

...บ่นไปก็คงเท่านั้น เพราะนี่ก็นานแล้ว เรายังไม่เจอคนที่ใช่เลยสักที อืมม..เย็นวันนึง เป็นวันวิสาขบูชา เราไม่รู้เป็นไงเบื่อหน่ายตัวเองขึ้นมา เลยไปเดินห้างฯตอนเย็น เดินไปเดินมา เฮ้ย นี่มันเป็นแค่การแก้เบื่อ แต่ไม่ใช่ความสุขใจแท้จริงนะ เราบอกกับตัวเอง ว่าแล้วก็รีบออกจากห้างฯ บึ่งรถไปหาแม่ บอกแม่ว่า "แม่ไปวัดกันเหอะ เค้ามีเวียนเทียนวันนี้" ก็เลยไปวัดกับแม่ ไปถึงประมาณหกโมงเย็นกว่าๆ ก็มีญาติโยมเค้าเดินเวียนเทียนกันอยู่แล้ว เราก็ไปจุดธูปจุดเทียนถือดอกไม้เดินตามรอบเค้าไป ระหว่างเดินก็สวดมนต์ไปด้วย สวดชินบัญชร เพราะยาวดี คงได้ครบรอบ อิอิ เสร็จแล้วก็เอาธูปเทียนไปปัก แล้วหลวงพ่อก็เดินมาประพรมน้ำมนต์อวยพรให้ทุกคน

...พอเสร็จพิธี เราก็เดินดูของขายในวัดต่อ เพราะเค้าก็มีร้านค้ามาวางของขายเยอะแยะเต็มไปหมด ทั้งของกินของใช้ เราก็ชอบอยู่แล้วงานวัดแบบนี้ ก็ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาถุงนึง บาร์บีคิวหมู-ไก่ อย่างละไม้ ลูกตาลลอยแก้วเย็นๆถุงนึง แล้วก็ซื้อเสื้อยืดตัวละสามสิบเก้าบาทมาด้วยตัวนึง เนี่ยกำลังใส่อยู่เลย ก็รู้สึกดีนะที่ได้พาแม่ไปวัดวันนี้ ถึงตอนเช้าจะเบื่อหน่าย แต่ตอนเย็นก็ยังกลับตัวกลับใจทัน อิอิ.. สาธุ

...เราเป็นคนที่ไม่ชอบเข้าไปดูหนังในโรงนะ เราว่าการดูหนังมันเหมือนเป็นโลกส่วนตัวอ่ะ เลยรู้สึกรำคาญเวลาที่มีคนมานั่งข้างๆแบบเก้าอี้ใกล้ๆซ้ายขวา รำคาญเสียงขยับตัว เสียงถุงขนมกรอบแกรบๆ เสียงดูดน้ำแข็งอะไรเงี้ย เพราะเวลาเราดูหน้งเราจะชอบเงียบๆ เราเลยใช้วิธีซื้อหนังมาดูที่บ้าน แต่ก็อ่ะนะ ถ้าหนังใหม่ก็ต้องรอ ก็ช่างมัน

...นี่ได้ข่าวล่าสุด มีหนังเรื่องนึงเราอยากดูมากเลย มันไม่ใช่หนังแนวACTION รึฮีโร่อะไรแบบที่เราชอบหรอก แต่มันเป็นหนังตลก เราไปอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ เห็นชื่อเรื่องก็ฮาทันทีเลยนะ "วงษ์คำเหลา" อิอิ ใช่แล้ว นามสกุลของหม่ำ จ๊กมกอ่ะ เค้าสร้างหนังตลกไฮโซเรื่องวงษ์คำเหลา อ่านเรื่องย่อมานึดนึง ช๊อบชอบ อยากดูมาก เค้าบอกว่าจะฉายประมาณเดือนกรกฎา สงสัยเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องแรกในรอบกี่ปีไม่รู้ที่เราจะยอมเข้าโรงหนังอ่ะ

...ไปจัดงานที่ต่างจ้งหวัดสองสามวัน เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ข้าวปลาแทบไม่มีเวลากิน แต่ก็สนุกนะ เหมือนได้ทำอะไรที่ไม่จำเจ ได้เห็นศักยภาพหลายๆอย่างของตัวเอง ตอนที่ทำงานประจำมันจะไม่มีทางรู้เลยว่าเรามีความสามารถพอที่จะทำงานแบบEVENTได้ด้วย อืมม... ก็เพลินไปอีกแบบ

...กลับถึงกรุงเทพฯ เอาเสื้อผ้าข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทาง เฮ้ย! ลืม เราลืมเสื้อตัวนึงไว้ที่โรงแรม โอ๊ว ไม่.. มันเป็นเสื้อตัวโปรดซะด้วย เอามาแขวนแยกไว้ในตู้ แล้วดันลืม โอว พระเจ้า ไม่นะ.. อิอิ

...แปลกแต่จริงช่วงนี้คงมีเกณฑ์เสียของรัก เพราะหลังจากนั้นเอารถไปล้าง ก็เก็บของมีค่าออกจากรถไว้แล้วนะ ยังไงก็ไม่เคยพลาดนะเรื่องนี้ ปรากฎว่าอะไรหายรู้ป่ะ ตุ๊กตาหมี อืมม ตุ๊กตาหมีที่ขนมันเหมือนเปียกน้ำน่ะ เราชอบมาก ตัวมันเล็กๆประมาณครึ่งฝ่ามือเราเอาใส่ไว้ตรงที่วางแขนข้างประตูรถ กลับมาบ้านก็เห็นนะว่ามันไม่อยู่ที่เดิม แต่ก็ยังไม่สงสัยมาก เพราะปั๊มที่ล้างรถให้เราเนี่ย เวลาเค้าเจอของอะไรที่เราทำตกไว้ที่พื้นรถ รึว่าวางอะไรเกะกะเวลาเค้าจะเช็ดเบาะ เค้าก็จะเอามาวางไว้ให้เราตรงช่องเก็บของ พอเราไม่เห็นตุ๊กตา เราเลยคิดว่าเค้าคงจะเก็บเอามาวางไว้ที่อื่นมั้ง สรุปว่าหาอยู่สองวัน อิอิ ทั่วรถแล้วก็ไม่เจอ หายแน่ๆ.. เลยไปซื้อมาใหม่ คล้ายๆแบบเดิม เอาวางไว้ที่เดิม แต่ยังไม่ได้เอารถไปล้าง อิอิ...

ค้นเจอรูปนี้ในมือถือ ถ่ายไว้ก่อนหาย..