~~%~@ ดีส อีส อะ บล็อก @~%~~
อยากให้รอบๆตัวมีแต่ความรัก เมตตา อบอุ่น ไม่เบียดเบียน ไม่แก่งแย่ง ชิงดี อยากให้ทุกๆคนมีจิตใจที่สงบ ร่มเย็น...

......ได้ดูรายการ”คนละไม้คนละมือ” ของไทย PBS ตอน ชีวิตอิสระของคนพิการ เค้าไปถ่ายทำและสัมภาษณ์คนพิการที่ ศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการ จังหวัดนนทบุรี ในรายการพูดถึงการสร้างองค์กรรึหน่วยงานของรัฐสักที่นึง น่าจะเป็นแถวแจ้งวัฒนะที่จะเอื้อประโยชน์กับคนพิการ แล้วคนที่เป็นประธานฯเราก็จำไม่ได้คือชื่อตำแหน่งยาวๆอ่ะ ท่านเป็นคนพิการ ท่านก็ไปพร้อมเลขาฯและทีมงาน ไปเหมือนกับตรวจการก่อสร้างอาคาร ว่าอำนวยความสะดวกให้กับคนพิการมากน้อย ถูกต้องตามลักษณะการใช้งานรึไม่ ตรวจแม้กระทั่งโรงอาหารว่าเวลาสั่งอาหารแล้วคนพิการ(นั่งรถเข็น) จะรับจานอาหารจากร้านค้าสะดวกรึไม่ ในห้องน้ำระยะห่างระหว่างราวจับกับชักโครก รึแม้กระทั่งการเปิดก๊อกน้ำในอ่างล้างมือ อย่างท่านประธานฯมือท่านไม่สะดวกในการเปิดท่านก็ให้ข้อแนะนำว่าควรจะเปลี่ยนรูปแบบของก๊อก อะไรประมาณนี้ เราชอบนะ อยากเห็นสังคมไทยสนใจเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้บ้าง เพราะมันเหมือนเอาเปรียบคนพิการนะทุกวันนี้ คือทุกอย่างเหมือนถูกสร้างเพื่อให้สะดวกกับพวกเรา แล้วเราก็คิดเอาเองว่าถ้าจะสร้างให้คนพิการก็เพิ่มนั่นเพิ่มนี่ขึ้นมา ก็น่าจะได้แล้ว แต่ความจริงหารู้ไม่ว่าคนพิการเค้าไม่สามารถใช้งานไอ้สิ่งที่คนปกติคิดเอาเองว่าเค้าต้องใช้ได้นั่นหรอก มันต้องให้คนพิการจริงๆไปเป็นคนให้ความเห็นแนะนำจึงจะถูกจุดและไม่เปลืองงบประมาณโดยเสียเปล่า อย่าเพียงแต่ให้ในสิ่งที่เราอยากให้ แต่ควรให้ในสิ่งที่เค้าอยากได้

.....และอีกประเด็นนึงที่เราได้แง่คิดจากรายการคือ ตอนที่เค้าสัมภาษณ์เลขาฯของศูนย์ฯ ซึ่งพิการเนื่องจากอุบัติเหตุ เค้าพูดไว้น่าสนใจมากกับคำถามที่พิธีกรถามว่านักจิตวิทยาช่วยในแง่จิตใจของคนพิการได้มากน้อยแค่ไหน เลขาฯตอบว่า ความรู้สึกของคนพิการในการปรึกษาปัญหากับนักจิตวิทยาซึ่งเป็นคนปกตินั้น มันหลีกเลี่ยงความรู้สึกของความอ่อนด้อยไม่ได้ คือคนพิการเชื่อว่านักจิตวิทยายังไงก็ต้องมองเค้าต่ำกว่า แต่การที่คนพิการได้ปรึกษาปัญหากับคนที่พิการเหมือนๆกัน เค้าจะรู้สึกว่าเหมือนการคุยกันฉันท์เพื่อน ได้รับพลัง ความเท่าเทียม และปัญหาบางอย่างคนพิการเค้าก็ไม่อาจเล่าให้ทางบ้านรึครอบครัวฟังได้ เพราะคนในครอบครัวก็มีมุมมองแบบคนปกติ เค้าก็เลยต้องหาเพื่อนที่เป็นและรู้สึกในแบบเดียวกันกับเค้า เราซึ้งมากๆเลยกับคำตอบนี้ เพราะเราก็เคยบอกเพื่อนคนนึงด้วยประโยคคล้ายๆกันว่าเธอเข้าใจคำพูดที่ฉันพูด แต่เธอยังไม่ได้รู้สึกถึงมัน…..