~~%~@ ดีส อีส อะ บล็อก @~%~~
อยากให้รอบๆตัวมีแต่ความรัก เมตตา อบอุ่น ไม่เบียดเบียน ไม่แก่งแย่ง ชิงดี อยากให้ทุกๆคนมีจิตใจที่สงบ ร่มเย็น...

....หลังจากต้นข้าวบอกว่ายืมตังค์ เราก็ตอบไปอย่างหมดแรงว่า “อืม ดีใจที่ได้ยิน” ต้นข้าวพูดอะไรอีกไม่รู้ เราไม่มีใจจะฟัง ถามต่อไปเลยว่า อ่านเมลเรารึยัง เหมือนเดิม.. สไตล์การตอบของเค้าประโยคแรกต้องฟอร์มก่อน“ยังเลย” แล้วค่อยบอกว่า “ใครน้อยใจ ประชดอะไรไม่รู้ ตั้งหน้ากระดาษนึงแน่ะ” พูดประมาณนี้ซ้ำสองหน เราก็เลยบอกไปว่า นั่นคือความรู้สึกจริงๆ ไม่ได้ประชด เราอยากให้คนอื่นมาดูแลต้นข้าวแทนเรา พอเราจะพูดต่อ ต้นข้าวก็บอกไม่อยากฟังแล้ว แค่นี้นะ แล้วก็วางหูไปเลยแบบที่ชอบทำ

....ไม่มีความรู้สึกอยากโทรกลับอีกแล้วสำหรับเรา เหนื่อย... พยายามนึกอย่างเดียวตอนนั้นว่าตั้งสมาธิขับรถก่อน เพราะมันสำคัญที่สุดในตอนนี้ โชคดีที่วันนี้รถบรรทุกมีน้อย ขับไม่ค่อยยาก แต่ก็มีจังหวะนึง CRV มาอย่างเร็วจ่อข้างหลังเราแล้วพยายามจะแซง บอกแล้วว่าถนนมืดไม่มีไฟอย่างนี้มันกะระยะยาก บางทีถนนก็เป็นโค้ง ดูยากมาก ปรากฎว่ามันแซงไปได้แค่ครึ่งนึง แต่ดูแล้วไม่พ้นแน่ๆ รถที่สวนมามันก็เร็ว CRV มันเลยรีบเบรคกลับมาอยู่หลังเราใหม่ แล้วค่อยแซงอีกที เฮ้อออ.. เราถอนใจโล่งอกแทนมัน

....กลับมาถึงบ้านแบบหมดแรง หมดใจ ข้าวปลาไม่ต้องกินมันล่ะ เปิดเน็ทอยากคุยกับใครสักคน อยากพูด อยากระบาย เจอน้องวิศวะคนเดิม ก็คุยให้น้องฟัง พอดีน้องเคยรู้เรื่องต้นข้าวมาบ้าง เลยค่อนข้างเข้าใจ ก็ขอบคุณน้องด้วยนะ

....ยังไม่รู้เลยว่า จะทำยังไงต่อไป ต้นข้าวรู้แล้วว่าเราขอเลิก แล้วทำไมต้องโทรมายืม ต้นข้าวเคยขอยืมไปวิ่งตำแหน่งนะแต่เราก็ไม่เคยให้ เราเองบอกเลิกเค้า แต่พอเค้าโทรมา ก็อดจะรับสายไม่ได้ อยากได้ยินเสียงน่ะใช่แน่ๆส่วนหนึ่ง อีกส่วนคืออยากรู้ว่าต้นข้าวอ่านเมลแล้วรึยัง เรากลัวจัง เพราะเราเป็นฝ่ายที่ยังรัก ถึงจะตัดใจบอกเลิกไปได้ แต่ถ้าใจมันยังมีเยื่อใย สงสารเค้าอยู่ มันก็เหมือนเป็นช่องทางเปิดรับความเจ็บปวดให้ผ่านเข้ามาได้อีก ทำไมเราถึงสงสารเค้านะ เราคงเชื่อจริงๆว่าเค้าลำบาก วันนี้เราทำใจไม่ได้เลย เราเครียดจัง....