~~%~@ ดีส อีส อะ บล็อก @~%~~
อยากให้รอบๆตัวมีแต่ความรัก เมตตา อบอุ่น ไม่เบียดเบียน ไม่แก่งแย่ง ชิงดี อยากให้ทุกๆคนมีจิตใจที่สงบ ร่มเย็น...

....เคยมีบางคนที่มีแฟนแล้วพูดกับเราว่า "เฮ้ย มันก็ดีนะได้ไปไหนมาไหนคนเดียว ได้คิดเองตัดสินใจเอง ไม่วุ่นวายดี เรายังอยากไปคนเดียวเลย" ได้ยินแบบนั้นบ่อยๆ เราก็เลยพูดไปว่า "งั้นถามหน่อยสิ ถ้าชีวิตนี้ทั้งหมดเท่ากับร้อยเปอร์เซ็นต์ ให้เธอเลือกระหว่างอยากไปไหนคนเดียวกับไปกับแฟน ตอบสิว่าอันไหนเปอร์เซ็นต์สูงกว่ากัน" จบข่าว ทุกคนไม่มีใครอยากไปคนเดียวหรอกจริงๆแล้วอ่ะ มันก็อยากมีใครสักคนไปด้วยทั้งนั้นแหละ

....ไม่อยากให้ใครข้องใจกับเรื่องนี้เลยนะ อยากให้เชื่อเราเหอะ มันเหงาสุดๆจริงๆ แทบทุกเหตุการณ์ในชีวิตประจำวันมีแค่เราคนเดียวเท่านั้น เดินมันไป ทำมันไป ดูแลตัวเอง ปลอบใจตัวเอง ปกป้องคุ้มครองตัวเอง เวลาเดินเข้าร้านอาหารเราต้องบอกพนักงานว่า "คนเดียวค่ะ" แทบจะทุกร้าน นั่งโต๊ะสำหรับสองคนแต่อีกฝั่งนึงว่างเปล่า บางครั้งที่มีคนไปด้วยก็คือแม่ เพื่อน ญาติ

....เน็ทเจ๊ง ไฟเสีย แก้ไม่เป็นก็ต้องเรียกช่าง พร้อมไม่พร้อมกลัวไม่กลัวก็ต้องอยู่มันกับช่างน่ะแหละ เรื่องรถ เช็คระยะทีก็ต้องขับเอาไปเอง ต้องสนใจฟังเสียงเครื่องยนต์เพราะมีปัญหาต้องคุยกับช่าง ต้องพยายามเข้าใจไอ้ที่ช่างเค้าพูด ถ้างงก็ต้องหาอะไรมาอ่านเพิ่มเอา เวลารถโดนชน ก็ขับเอาไปเข้าอู่เอง ต่อประกันต่อทะเบียน ไปทำงานต่างจังหวัดยังไม่รู้สถานที่ก็ต้องขับไปสำรวจเส้นทางคนเดียว กลับดึกกลับดื่นกลัวไปก็เท่านั้น เบาะข้างๆมีไว้เพื่อวางกระเป๋ากับเอกสาร ไม่มีแม้เพื่อนที่จะคอยบอกว่า "แวะเข้าห้องน้ำมั้ย เดี๋ยวเรานั่งรอในรถ " ทำงานต่างจังหวัดแบบนี้จะจอดกินข้าวร้านริมทางก็ไม่ได้ เพราะมืดค่ำอันตราย ต้องไม่ให้คนเห็นว่ามาคนเดียว ทนหิวจนกลับถึงกรุงเทพฯ เป็นไงหล่ะมีใครอยากใช้ชีวิตแบบนี้บ้าง รู้สึกอบอุ่นใจดีมั้ยเท่าที่เล่ามา...

....เราไปเที่ยวตลาดน้ำ มองๆดูไม่เห็นมีใครเลยที่มาเที่ยวคนเดียว โต๊ะอื่นๆเค้าก็มีคนจองไว้ แล้วแฟนเค้าก็เดินไปซื้อ คือผลัดกันไปได้ แต่เรา..ถือมาได้แค่นั้นก็ต้องกินไปเพราะเมื่อมีที่นั่งก็ต้องนั่งแล้วกินเลย ไม่มีหรอกที่จะบอกว่า "เด๋วเธอจองไว้ก่อนนะ เราไปซื้อส้มตำก่อน" ไม่มีอ่ะ ต้องกินให้เสร็จไปเลย ถ้าอยากกินอย่างอื่นอีก ก็ต้องรู้ไว้เลยว่ากลับมาก็จะไม่มีที่นั่งแล้ว..

....สิ่งที่เราหวัง เราอยากให้วันที่เราไปฝึกวิปัสสนา เราได้ความสงบใจจริงๆ เรายังอยากจะได้ความสุขแบบที่เกิดกับจิตตัวเอง เพื่อจะได้หวังการเติมเต็มจากผู้อื่นน้อยลง ถึงมันจะไม่ถูกต้องนัก เพราะความ"อยาก" แสดงว่าไม่ตัดกิเลส แต่เราคงพอแค่นี้ ไม่ได้อยากบรรลุธรรมขั้นสูงใดๆ ขอแค่ได้ความสงบและมีใจเป็นมิตรมีจิตเป็นเพื่อนได้จริงๆ มันก็น่าจะพออยู่ได้แล้วนะสำหรับชีวิตคนๆนึงที่โดดเดี่ยวแบบนี้....