~~%~@ ดีส อีส อะ บล็อก @~%~~
อยากให้รอบๆตัวมีแต่ความรัก เมตตา อบอุ่น ไม่เบียดเบียน ไม่แก่งแย่ง ชิงดี อยากให้ทุกๆคนมีจิตใจที่สงบ ร่มเย็น...

....เหมือนเดิม ชีวิตเรา พอเริ่มจะมีความหวัง เจอใครที่พอจะคบได้บ้าง ก็ต้องมีปัจจัยโน่นนี่มาทำให้คบต่อไม่ได้ เป็นอย่างนี้ทุกที เบื่อหน่าย เราเซ็งจริงๆนะ มันเกิดขึ้นบ่อยมาก จนเกินลิมิตที่จะคิดว่ามันเป็นแค่อุปทานแล้ว แต่ควรจะเรียกว่าเป็นข้อมูลสถิติเลยดีกว่า เพราะเหตุการณ์หลายๆเหตุการณ์ที่เกิดกับเรา ไม่ใช่เรื่องที่คิดเอาเอง จุดเริ่มอาจจะแตกต่างกัน แต่จุดจบคือเลิกทุกครั้ง ขอย้ำว่าทุกครั้ง พิสูจน์ได้เพราะมันสามารถจดบันทึกจำนวนสถิติที่เกิดได้เลย แค่ขอให้มีเวลานับย้อนเท่านั้นเอง

....ตอนเย็นเมื่อวานเราก็เซ็งโคตรแหละ เพราะเรื่องเพิ่งจะเริ่มแต่ก็ทำท่าจะจบเหมือนทุกครั้งอีกแล้ว ก็เศร้านะ แต่หมดใจ โทรหาพี่สาว ไม่ว่าง ติดประชุม เราก็จบเลย ไม่คิดโทรหาใครอีกแล้ว อยู่กับความสับสนในใจของตัวเองไปเรื่อยๆ เด๋วมันคงนิ่งได้ คิดว่างั้น แต่..ขณะนั่งเงียบๆนั่นเอง มือถือก็ดังขึ้นมา ตกใจ รีบยกขึ้นมาดู โอ..พี่ชายเราเอง ดีใจมาก ไม่รู้สิ ดีใจมากจริงๆ คือมันเหมือนกับว่า ลึกๆแล้วใจมันก็อยากหาใครสักคนพูดคุย คอยเป็นเพื่อนฟังเรื่องราว แต่ด้วยความที่โรคจิต ต้องการทรมานตัวเองนิดๆ เลยไม่ยอมโทรหาใคร อีกอย่างนึง ความรู้สึกของเรามันบอกว่า การต้องคอยโทรหาคนอื่นเพื่ออยากให้เค้าเยียวยาหัวใจ กับการที่ใครสักคนเค้าโทรเข้ามาหาเราเอง เราว่าอย่างหลังจะทำให้มีกำลังใจได้ดีกว่านะ และครั้งนี้ก็ต้องยกให้พี่เราเป็นพระเอก เข้ามาช่วยน้องทันเวลาพอดี เลยเล่าเรื่องราวให้พี่ฟัง พี่เราเพิ่งกลับจากไปคุมฝึกที่เมืองกาญจน์ ฝึกทหารอ่ะ แต่เราจำไม่ได้ว่าเค้าเรียกว่าอะไร หนูขอบคุณมากเลยนะที่เป็นห่วงหนู..

....เย็นนั้นเลยได้คุยกับพี่แบบที่อยากจะคุย และตอนกลางคืนเปิดเอ็มก็ได้คุยกับน้องวิดวะ น้องก็อัพเดทว่า ตอนนี้ผมโสดแล้วครับพี่ ดูอารมณ์ดีจัง แต่คุยได้ไม่นานฝนตกหนัก ฟ้าก็แร๊งแรง เราเลยต้องปิดคอมพ์ เปลี่ยนมานอนอ่านหนังสือจนหลับไปเลย...