~~%~@ ดีส อีส อะ บล็อก @~%~~
อยากให้รอบๆตัวมีแต่ความรัก เมตตา อบอุ่น ไม่เบียดเบียน ไม่แก่งแย่ง ชิงดี อยากให้ทุกๆคนมีจิตใจที่สงบ ร่มเย็น...

....เมื่อคืนเราฝันไม่ค่อยดี ฝันว่ารถหาย โดนขโมย จอดไว้ในบ้านแท้ๆ ฝันว่าขโมยมันตัดกุญแจรั้วเข้ามา แล้วก็เอารถเราไป ในฝันนะเราท้อแท้ สิ้นหวังเอามากๆ หมดอาลัยตายอยาก เพราะมันรู้สึกเหมือนเอาเรื่องชีวิตจริงไปปนด้วยยังไงบอกไม่ถูก คือช่วงที่เราไม่ได้มาอัพบล็อก ปรากฎมีเรื่องเกิดในชีวิตเราอีกแล้ว บ้ามากๆ เริ่มตั้งแต่เรื่องบอลที่ทำให้เรานอนดึกแทบทุกคืน จนกระทั่งเราป่วย แบบว่าหมดแรง ท้องเสีย กินไรก็ไม่ได้ ลุกไปทำงานไม่ไหว ตัวก็ร้อน แต่หนาวนะ รู้สึกหนาว คืนที่ป่วยก็มีเรื่องไม่เข้าใจกับแม่อีก (พูดแค่นี้คงไม่บาปนะ) ร้องไห้เสียใจ แถมเพื่อนที่เคยคุยๆกันอยู่ ที่เราคิดว่าน่าจะเป็นความหวังแทนต้นข้าวได้ อยู่ดีๆก็มาตัดสัมพันธ์แบบไม่มีคำอธิบายใดๆ เจ็บปวด... เราเครียดมาก ถึงร่างกายจะดีขึ้นจากอาการป่วยบ้างแล้ว แต่ก็ยังกินไรไม่ลงอยู่ดี เหมือนกำลังใจแห้งหายไปหมด เชื่อมั้ย น้ำหนักเราลด ผอมลงแบบโทรมไปเลย วันที่นอนป่วยไม่ได้ไปทำงาน เราก็นึกแต่ประชดตัวเองนะ ให้มันตายไปเลย ทำไมเกิดมาซวยอย่างนี้วะ สารพัดจะคิดแง่ลบ ไม่มีกะใจจะโทรหาใคร ไม่เหลืออะไรให้หวังแล้ว จนมีคนนึงที่โทรเข้ามา... ใครรู้มั้ย? หนุ่มน้อยแขนเป็นฟอไงล่ะ เค้าโทรมาหาเรา พอรู้ว่าไม่สบายก็โทรมาถามบ่อยเลย บอกว่าเป็นห่วงนะ กินยารึยัง มันทำให้เรามีกำลังใจมากขึ้น อยากจะหายเร็วๆจริงๆ

......แต่กรรมเรายังไม่หมดแค่นั้น วันที่เราไปทำงาน ก็ยังซีดๆอยู่นะร่างกาย เราก็โมโหหัวหน้าเราด้วย เกลียดคำพูด แต่ก็ยังพอห้ามความรู้สึกไม่ด่าสวนไปได้ วันนั้นเราได้ดูเว็บแม่ชีทศพร เกี่ยวกับกรรมต่างๆ มีกรรมเรื่องบิดามารดาด้วย ดูไปร้องไห้ไป เพราะมันซึ้งใจจริงๆ พอ เรากลกลับมาบ้าน เราก็มาขอโทษแม่ จากเหตุที่ทะเลาะมันเป็นเรื่องของมุมมองต่างกัน แต่เราก็เลือกที่จะเป็นฝ่ายเข้าไปขอโทษแม่ ความจริงยังมีเรื่องที่เพื่อนไม่ยอมพูดกับเราด้วยคนนึง ทั้งๆที่บอกว่าจะโทรหาเรา เห็นเรามีความเครียดอยู่ แต่ก็ปล่อยให้เรารอ สุดท้ายกลายเป็นงง เหมือนเลย เหมือนคนตัวแทนต้นข้าวคนนั้นเลย ทำเหมือนกัน ก็เสียใจนะ มันอายที่จะพูดถึงความรู้สึกตอนที่เราโทรไป แล้วเค้าไม่ยอมรับสาย ตัดสายทิ้งด้วย อืม เราหยุดโทร ใช่ ยังไงก็ต้องหยุด เราก็ทำเหมือนคนทั่วไปที่เค้าทำกันนั่นแหละ จนวันนี้เราก็ยังไม่เคยได้เหตุผลจากคนสองคนนั้น เราคงมีกรรมมากจริงๆ วันนี้พอฝันไม่ดีอีก เลยไปทำบุญ ทำสังฆทาน กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลไปเลยดีกว่า

..... เออ จากที่ฝัน พอวันนี้เราขับรถไปจอดไหน เราก็ล็อคพวงมาลัยทุกครั้งเลย หลังจากที่พึ่งสัญญาณกันขโมยอย่างเดียวมานาน ตอนแรกว่าจะหาล็อคเกียร์มาเพิ่มอีก แต่ลองเสิร์ชหาข้อมูลคร่าวๆ มีคนที่ติดไปแล้วมาบ่นเยอะเหมือนกันว่าเกะกะ ไม่สะดวก และมันต้องติดตายตัวไปอย่างนั้นด้วย ก็เลยยังอ่ะ จริงสิ เรื่องดีๆก็เริ่มมีเข้ามาแล้ว คือเมื่อคืนนี้ เพื่อนซูดานที่ว่าจะส่ง Earmub ให้เราแล้วเงียบหายไป ปรากฎเมื่อคืนออนเอ็มบอกเราว่าฝากเพื่อนเค้าส่งให้เราแล้ว ได้รับรึยัง แต่เอ็มมันก็แปลกมาก พอเราส่งข้อความกลับไปเหมือนเค้าไม่ได้รับแฮะ เราเลยส่งเมลไปใหม่เมื่อเช้านี้ ไม่รู้เป็นไงมั่ง

.....ก่อนที่เราจะป่วย เรามีอาการหงุดหงิด อารมณ์บ้าบอ ทั้งเหงาทั้งกลัวโน่นนี่ อะไรไม่รู้สารพัด จนน้องวิศวะมันถามเราว่า เป็นวันนั้นของเดือนรึเปล่าเนี่ย ผมรู้สึกเหมือนพี่สับสนไม่เป็นตัวเองเลย เราก็ตอบว่าเปล่า ไม่ได้เป็นวันนั้นของเดือน แต่หลังจากนั้นอีกสองสามวัน เออ..เป็นจริงๆแฮะ น้องมันทายถูกจริงๆ ก็คงพอๆกันมั้ง เพราะวันนี้เค้าออนเอ็มขึ้นมา เราก็ถามว่ากินกาแฟรึยัง น้องบอกแม่นมากเลยพี่ ตอนนี้ผมนั่งอยู่สตาร์บั๊ค พอดีเลย อืม เป็นหมอดูทั้งพี่ทั้งน้อง อิอิ....