เลิกรึยัง....
….คืนที่เราเขียนบล็อกถึงเค้าว่าเดี๋ยวนี้เค้าทอดทิ้งเรา ไม่ออนเอ็มแล้ว ก็ปรากฏว่าเค้าออนคืนนั้นพอดี เชื่อมั้ย คุยกันได้สักพักนึงเราก็แบบอึดอัดใจอ่ะ ไม่อยากแอบจิตแล้ว พอมีช่วงให้พูด เราก็ลองสุ่มเสี่ยงคำถามไป คือเราพูดกับเค้าว่าเราไม่สบายใจนะที่คุยกับเค้าแบบหวานๆถ้าหากว่าเค้าไม่โสดแล้ว ประมาณนี้อ่ะ เค้าก็ไม่ตอบเราว่ามีแฟนหรือไม่มีนะ โคตรบ้าเลย คงเห็นว่าเราไม่ได้ถามตรง ก็เลยไม่จำเป็นต้องตอบมั้ง ไม่แมนเลยหว่ะ เราเองก็ไม่กล้าด้วยอ่ะที่จะถามตรงๆ ก็อย่างที่เคยบอกว่าทำไม เลยทำเป็นว่าเหมาไปเลยว่าเค้ามี หวังว่าเค้าคงจะปฏิเสธถ้าเค้ายัง แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่า เค้าไม่ตอบเราอ่ะ ทำเป็นยิ้ม คือเค้าชอบทำสัญลักษณ์แบบยิ้มๆ มันยิ่งทำให้เราเซ็งมากขึ้นไปอีก รู้งี้กรูถามตรงไปเลยดีกว่า ถ้ามันจะรู้ว่าเราถามเพราะชอบมัน ก็ช่าง จะได้รู้คำตอบแล้วหลุดพ้นเลย แต่..อย่างว่านะคนเรามันชอบคิดซับซ้อน ก็เลยมีอีกเหตุผลนึงคือถ้าเราถามไป แล้วเกิดเค้าก็ชอบเราอยู่ แต่เพิ่งจะเริ่มๆ ไอ้คำถามประเภทว่ามีแฟนรึยัง นอนกับเมียใช่ป่าวเมื่อคืน แทนที่จะดี อาจกลับกลายเป็นการโยนระเบิดใส่บ้านเค้าก็ได้ กรรมของเวร เราเลยยังไม่ถามอ่ะ
......ผลที่เกิดขึ้น อายมากที่จะสารภาพว่า เรากลายเป็นฝ่ายรอง เป็นมวยรองซะแล้ว เพราะเราต้องกลายเป็นคนที่รอ ไม่รู้เค้าจะเข้ามาเม้นท์อีกมั้ย ไม่รู้จะยังสานต่อรึเปล่า แหม๋..แต่อันนี้ก็อยากจะถุยใส่หน้าตัวเอง เพราะคืนที่คุยเอ็มก่อนจะแยกกันไปนอนน่ะ เราก็บอกเค้าว่า “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” คือเหมือนจะลาเค้าไปเลยอ่ะ แต่ตอนนี้ เจือกจะมาคร่ำครวญ รอคอย เฮ้อ..คนเรา เนี่ย วันนี้ก็ยังไม่มีสักเม้นท์นึง นี่ถ้าเค้าเล่นแผน แกล้งทรมาน หายไปจากเราสักเดือนนึง โอย..โลกนี้คงหม่นหมองน่าดู จะกินอะไรลงมั้ยวะ เศร้า เหมือนการที่เราไม่อยากจะผิดศีลธรรม เราจึงไม่ยอมเอาความถูกต้องของชีวิตไปแลกกับการแค่ได้ฟังคำหวานๆจอมปลอมไปวันๆ บางที ที่เราฟุ้งซ่านนี่ อาจจะเป็นช่วงแรกของความรู้สึกเสียดาย สูญเสียความอบอุ่นใจที่เคยได้ เลยเหมือนรู้สึกต้องการเค้ามากเพิ่มเป็นสองเท่า แต่..เมื่อเราผ่านความเจ็บปวดมาได้สักพักนึง เราคงทำใจสบายๆได้ เหมือนเรื่องของต้นข้าว อืม.. การเป็นคนดีบางครั้งต้องแลกกับความสุขส่วนตัว ต้องแลกด้วยการยอมเจ็บปวดใจ ตัดใจ อดกลั้น ทำไปเพื่ออะไรวะ สงสัยตัวเองจริงๆ.....
digg it
del.icio.us
"รักจริง อย่ายิงเบอร์"
