"ไม่มีที่ปลดปล่อยเราจากความทุกข์เพราะถูกทำร้ายได้ดีไปกว่าการให้อภัย
การให้อภัยจะช่วยให้เราเป็นอิสระจากกรงขังที่เราสร้างขึ้นไว้เอง
อันได้แก่กรงขังแห่งความเคียดแค้นพยาบาท
ต่อเมื่อสลัดความเคียดแค้นออกไป
อิสระภาพจึงจะบังเกิดขึ้น..."

.....ส่วนเล่มอื่นๆก็ "คืนความสุขให้ชีวิต" "ธรรมสว่างจิต" ฯลฯ ก็คงต้องหาเวลาอ่านให้ได้ เพราะมีเวลาไม่กี่วันต้องเอาไปคืน ลืมเล่าให้ฟังว่า ปกติเราไม่ค่อยดูที.วี.นะ ไม่ค่อยชอบ ถ้าจะดูหนังก็เปิดกับโน๊ตบุ๊ค แต่หลังๆรู้สึกเกรงใจมันมาก เพราะเครื่องมันร้อนน่าดู เราเลยตัดสินใจ ซื้อที.วีกับเครื่องเล่น DVD มาไว้ในห้อง เรื่องจริงเลยนะ เราไม่เคยมี DVD มาก่อนเลย เนี่ยเพิ่งจะคิดซื้อ เราก็ยกเองจากรถขึ้นมาไว้ชั้นสองในห้องนอน ตอนขึ้นบันไดลำบากมาก ที.วีแค่ 21 นิ้ว แต่กล่องลังกระดาษที่ใส่ที.วีมันค่อนข้างใหญ่ หนักมากด้วยสำหรับเรา เชื่อมั้ยว่ากว่าจะยกมาถึงห้อง ขอบกล่องมันก็ขูดกับแขนเราจนเป็นแผลถลอกทั้งสองข้างเลย อืม ช่างมัน หลังจากนั้นเราก็ย้ายของจากตู้กระจกที่มีไว้วางพวก ที.วี กับเครื่องเสียง แต่เราเอามาใส่หนังสือกับพวกของสะสมต่างๆอ่ะ นั่นแหละต้องย้ายของออกหมด เพื่อให้ตู้มันได้ทำหน้าที่จริงๆของมันซะที ก็เอาที.วี.วางข้างบน DVD วางข้างๆ ส่วนในตู้กระจก เราก็ไปเอาแอมป์กับลำโพงชุดเก่าที่เราซื้อเมื่อสิบปีที่แล้ว และไม่ได้ใช้เลยอ่ะ (ฝุ่นเพียบ) ก็ไปยกมันมาเช็ด ทำความสะอาด แล้วก็ต่อแอมป์เข้ากับDVD แล้วค่อยพ่วงDVD ไป ที.วี อีกทีนึง แค่นี้ก็เป็น โฮมเธียเตอร์แล้ว อิอิ ประหยัดดี พอต่อสายต่างๆเสร็จ ก็หยิบแผ่นหนังมาลองดู รู้มั้ยว่าเราลองเรื่องอะไรเป็นเรื่องแรก อิอิ การ์ตูนเรื่องซินเดอเรลล่า ภาค1 อ่ะ ชอบมาก

.......เราเคยบอกรึยังว่าเราชอบดาราที่ชื่อ เจนนิเฟอร์ การ์เนอร์ ที่เล่นเป็น ELEKTRA น่ะ จะบอกว่าอีกเรื่องที่เราชอบดูคือ ALIAS พยัคฆ์สาวสายลับ หนังเรื่องนี้เราจะได้เห็นว่าโลกนี้ไม่มีใครไม่โกหกนะ และได้เห็นว่า เมื่อคนเราเจอปัญหาต่าง แต่ละคนจะมีวิธีในการจัดการยังไง ความเครียด การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด การเสียสละ การต้องยอมจำนนกับคำพูดที่เรารู้ว่าเราไม่เห็นด้วยแต่ก็ต้องยอม หลายๆอย่างที่เราได้ดูจากหนังเรื่องนี้ เดี๋ยวไว้มีโอกาสจะมาเล่าให้ฟัง ไม่รู้สิ เราชอบบทพูดของตัวละครมากๆเลยด้วย คือมันพูดเหมือนตัวมันเองคิดออกมาจริงๆ ไม่ใช่ว่าเรารู้สึกว่ามันพูดเพราะคนเขียนบทบังคับความคิดมันอ่ะ

Comments

.....เราต้องทำงานยากชิ้นนึง ไม่มีข้อมูลในหัวสมองเลย ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อน เลยต้องไปห้องสมุดยืมหนังสือมาอ่าน แปลกมะ เข้าห้องสมุดแต่ดันยืมหนังสือ อิอิ ที่ถูกต้องยืมสมุดใช่ป่ะ นั่นแหละ ก็เอามาอ่านดูแนวทางแต่ด้วยความที่งานอื่นมันก็เยอะด้วย เราเลยเจอทวงงานเพราะช่วงไปเชียงราย (ไม่ได้ไปเที่ยวอย่างเดียวนะ เรื่องงานด้วย) ช่วงนั้นเราไม่ได้ทำไอ่งานชิ้นนี้เลย อีกเหตุผลนึงเพราะบริษัทบอกว่าจะส่งข้อมูลสำคัญเข้าเมลเราตั้งแต่ก่อนไป ปรากฎเราก็รอนะ ไม่เห็นจะมีอะไรส่งมาเลย จนกระทั่งไปมาอาทิตย์นึงแล้วกลับมา กทม นี่แหละ เพิ่งจะได้เห็นในเมลว่าส่งมาเมื่อวันสองวันนี่เอง ลำบากสิ ปั่นงานตอนเร่งๆเวลาน้อย เริ่มเครียดแระ

.....แล้วช่วงนั้นมีเรื่องหนุ่มๆเข้ามาด้วย มีคนแนะนำให้รู้จัก เค้าก็ดีกับเราในระดับนึงนะ แต่คนที่แนะนำบอกมาว่า หนุ่มคนนี้ค่อนข้างจริงจังกับชีวิต แบบไม่ค่อยฮานะ จะล้อเล่นมากๆแบบที่เคยทำกับหนุ่มคนอื่นไม่ได้อ่ะ พอได้คุยกันจริงๆ อืมม คือเค้าเพิ่งเลิกกับแฟน ก็น่าเห็นใจ แต่มันก็เรื่องมากใช้ได้หว่ะ คือไม่รู้มันจะขยันสร้างกำแพงอะไรนักหนา บอกตรงๆว่าแรกๆเราก็พอทน แต่ตอนนี้ชักจะรำคาญไอ่กำแพงบ้านี่แล้ว ทำไมมันไม่หัดทำตัวสบายๆบ้างวะ เราเหนื่อยหน่ายมากเลยขอบอก

........จำตำรวจมุสลิมได้มั้ย จะบอกว่า ถึงเราจะไม่ได้โทรหาเค้าอีกแล้ว แต่ตัวเค้าเองก็ยังโทรหาเราอยู่ เราผิดที่รับสายเค้า เราทำได้เพียงแค่ไม่โทรไปหาเค้าก่อน มีครั้งนึงเราเคยไม่รับสายเค้า ไม่โทรกลับ ผ่านไปอาทิตย์นึงคือผ่านไปแบบเราไม่ค่อยสบายใจ คือเราก็สงสารเค้าอีกน่ะแหละ เพราะเราเคยโดนมาจากตำรวจคนนึงที่อยู่อุบลไง เรารู้ดีว่าความรู้สึกของคนที่โทรไปอย่างมีความหวังแต่ปลายทางกลับไม่ใยดี มันเจ็บปวดมากแค่ไหน เสียหน้า เสียฟอร์ม เสียกำลังใจ เราไม่อยากเป็นคนที่ทำร้ายเค้าแบบเดียวกัน เราเลยส่งข้อความไปขอโทษเค้าสามคำว่า "ขอโทษนะ" และเราก็ตัดใจตั้งแต่นั้น ไม่ส่ง ไม่โทร ไม่ติดต่อเค้าอีกเลย เพราะเราตัดสินใจแล้วว่าจบเสียทีกับความรักที่ผิดทาง ผ่านไปสิบกว่าวัน เค้าไม่โทรมา เราเลยคิดว่านี่แหละถูกต้องแล้ว มันจบแล้ว ถึงเราจะรัก แต่เราก็ยอมรับที่มันต้องจบ เรามองหาคนใหม่ คุยกับคนใหม่ๆ ก็ไม่ค่อยดีหรอก เหมือนยังไมใช่ แต่ก็ยังดีกว่าคุยกับคนมีแฟนถูกมั้ย จนเมื่อสองวันนี่เอง ตำรวจมุสลิมโทรหาเราอีก เราลังเล บอกตรงๆไม่กล้าที่จะไม่รับ เพราะเรามีความกลัวนะว่า ถ้าเราทำให้ใครเสียใจ เดี๋ยวอีกไม่นานเราต้องโดนแบบเดียวกัน เรากลัวว่าถ้าเราเริ่มคบใครใหม่ กลัวหนุ่มคนนั้นจะไม่รับสายเราแบบเนี้ย จริงๆนะ เรากลัวกรรมจริงๆ เราก็เลยรับ เค้าก็ยังต่อว่าเราเรื่องที่เราไม่รับสายเค้าครั้งนั้น เค้าบอกว่าเราใจร้ายจังนะ คงมองดูไฟโทรศัพท์กระพริบเรียกจนดับไปเลยละสิ เราเลยบอกว่าเราจำเป็นต้องทำ ช่างเหอะ เราเล่าแล้วก็ไม่ค่อยรู้สึกดีหรอกเรื่องนี้

.......อยากคุยกับคนโสด แต่ก็ตะปีนกำแพงพ่อคุณไม่ไหว ก่อไว้สูงเกิน ส่วนคนไม่โสด แหม๋ มันพยายามทำทาง เข้ามายั่วยวนถึงประตูห้องเลยทีเดียว หน้าไม่อาย เบื่อชีวิต ทำไมไอ่สองตำรวจนี่มันไม่สลับบทกันเล่นวะ แบบนี้จะเอาใครก็ไม่ได้สักคน เซ็งโคตร....

Comments

Comments

.....เออ วันนั้นออนเอ็มเจอน้องวิศวะ ขำมากเลย เราก็พูดเรื่องพวกรำมวยจีนที่สนามบอลหน้าบ้านเราอ่ะ ที่มันเสียงดังมาก ปรากฎน้องมันตอบกลับมาว่า ถ้าเป็นผมนะพี่ ผมจะตะโกนถามมันเลยว่า เฮ้ย!! พวกลื้อจะฝึกเป็นหวงเฟยหงรึไงวะ? ฮามากๆ นั่งหัวเราะมุขมัน เพื่อนอีกคนที่อยากคุย คิดถึง คือทหารซูดานอ่ะ ตอนแรกๆที่ได้คุยกันมันจะแบบเซ็งๆ เราก็นึกว่า เออ อีกไม่นานคง Fade กันไป เหมือนเพื่อนในเอ็มหลายๆคนที่ผ่านมานั่นแหละ แต่การณ์กลับกลายเป็นว่ายิ่งคุย ยิ่งมีมุมมองอะไรที่ปรึกษากันได้ คุยรู้เรื่อง โดยเฉพาะเรื่องล่าสุดคือตำรวจคนนั้นแหละ เพื่อนซูดานเราตอบได้แง่คิดดีมากเพราะเค้าเอาเรื่องจริงมาอธิบายให้เราฟัง เลยอยากคุยกับเค้าอีก แต่ก็ไม่เห็นออนเลย อยากคุยมากๆ

.....อากาศช่วงนี้เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น ดูแลสุขภาพกันมั่งนะ.....

Comments

.....เมื่อวานตอนอยู่ที่ออฟฟิศ พอดีงานไม่ค่อยยุ่ง เราเลยมีเวลาเสิร์ชหาเว็บธรรมะดีๆอ่าน รวมถึง mp3 ของคุณฐิตินาถ ณ พัทลุง ด้วย ถึงจะเป็นรูปแบบการบรรยายเหมือนที่เราเคยฟัง ประเด็นหลักๆยังเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่มันจะมีรายละเอียดปลีกย่อยที่ mp3 ชุดแรกที่เราฟังมันจะไม่มีพูดไว้ ซึ่งรายละเอียดตรงนี้แหละที่ฟังแล้วเข้าถึงได้ชัดเจนมากกว่าเดิม เราชอบฟังมากๆเลย อัพไว้ในบล็อกนี้ด้วยเผื่อใครเข้ามาจะได้ทดลองฟังดู ชื่อตอน "รั้วกั้นภัย"

....นอกจากที่เรานั่งฟังคุณฐิตินาถตลอดเวลาทำงานเมื่อวานแล้ว เรายังได้อ่านหลายบทความในเว็บธรรมะด้วย โดยเฉพาะบทความเกี่ยวกับปัญหาที่เรากำลังต่อสู้อยู่อีกเรื่องนึง คือการมีความรักกับคนที่มีคุ่แล้ว เพราะเราพยายามหาทางออกจากเรื่องนี้อยู่ ขอเลือกมาเฉพาะบางส่วนที่เราอ่านแล้วคิดว่าปฏิบัติได้นะ

ธรรมะจากพระอาจารย์ปราโมทย์ ปาโมชโช
วัดสวนสันติธรรม อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี

"....อันที่จริง เมื่อเรายังละกามไม่ได้ ก็ควรควบคุมให้มันอยู่ในขอบเขตที่พอเหมาะ คืออย่าทำผิดศีล 5 แล้วเจริญสติสัมปชัญญะเรียนรู้คุณและโทษของมันไป ความทุกข์ทรมานเพราะกามก็จะค่อยลดน้อยลงเป็นลำดับ

กามนั้นไม่ใช่จะเป็นโทษอย่างเดียว คุณของมันก็มีเรียกว่ากามคุณ ถ้ารู้จักใช้ประโยชน์จากมันเสียบ้าง ก็จะดีไม่น้อย แม้พระพุทธเจ้าท่านก็สอนให้คนทำทานและถือศีล แล้วได้เสวยกามสุขในสวรรค์ ถัดจากนั้นจึงสอนให้เห็นโทษของกามเป็นลำดับต่อไป ท่านไม่หักหาญ ห้ามเรื่องกามกับคนที่ยังไม่พร้อม แต่ใช้กามเป็นเหยื่อล่อจิตที่อินทรีย์ยังอ่อนให้ยอมรับธรรม แล้วค่อยแนะนำทางเจริญปัญญาในภายหลัง"

เพราะเรายังเป็นมนุษย์ปุถุชน การเลิกจากกามคุณ เป็นเรื่องที่ปฏิบัติยาก พระอาจารย์จึงพูดถึงการใช้อุบายทางธรรมต่างๆ ค่อยๆเป็นตัวช่วยให้มนุษย์เราผ่อนคลายจากความทุกข์ของกามลง จนสุดท้ายจะไม่ยินดีในกามนั้นอีก

"......จิตที่เป็นกุศลกับอกุศลจะเกิดพร้อมกันไม่ได้ ตัวอย่างเช่น จิตมีอกุศลอยู่ เช่น กำลังหลงเหม่อด้วยอำนาจของโมหะ หรือเผลอเพลินด้วยอำนาจของราคะ แล้วต่อมาเกิดมีสติสัมปชัญญะขึ้นมา จิตที่เป็นอกุศลจะดับทันที เกิดเป็นกุศลจิตในฉับพลัน

ดังนั้น พอรู้ตัวแล้ว ผู้ปฏิบัติจึงไม่ต้องไปพยายามละกิเลส เพราะกิเลสจริงๆ ดับไปแล้ว เหลือแต่ความจำกิเลสได้เท่านั้นเอง ตรงจุดนี้ผู้ปฏิบัติมักจะหลงผิดไปพยายาม "ละ" กิเลส แล้ว "ต่อสู้" กับกิเลสอย่างเอาเป็นเอาตายทีเดียว

ดังนั้น ถ้าเรามีกิเลสอยู่ แล้วเกิดสติสัมปชัญญะรู้ทันว่ามีกิเลส ก็ให้รู้แล้วปล่อยวางเสีย อย่าไปยินร้ายกับกิเลสในอดีตที่ดับไปแล้วนั้น หรือถ้าจิตเกิดความอึดอัดกลัดกลุ้มมากๆ หรือแน่นขึ้นมาเต็มอก ถ้ารู้ด้วยความเป็นกลางไม่ได้ ก็เปลี่ยนอารมณ์เสีย ความรู้สึกอึดอัดเหล่านั้นจะดับไปทันที"

....นี่เอง คือสิ่งที่เรากำลังเป็นอยู่ "ความจำกิเลส" ทำให้เรารู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา น่าเวทนาตัวเองนัก

ผิดที่ไม่รู้ คุณดังตฤณ

"......เนื้อหนังคนเราเปรียบเสมือนอาหารอันโอชะที่ น่าแหนหวงสำหรับเจ้าของ ถ้าต้องลักกินขโมยกินเพียงเพื่อให้หายอยาก ใจเราจะเป็นสุขไปได้อย่างไร แม้เหมือนอิ่มหมีพีมัน ใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเรากำลังใช้มือที่สกปรกหยิบอาหารใส่ปาก ทุกคำย่อมเจืออยู่ด้วยพิษหรือเชื้อโรคอันเป็นโทษ ให้ผลเป็นทุกข์ การสังเกตเข้ามาในตนเองจะทำให้เห็นทุกข์เป็นขณะ ๆ อย่างชัดเจน

ทุกข์ เริ่มต้นตั้งแต่เมื่ออยากมีเพศสัมพันธ์กับคนมีเจ้าของ สังเกตเข้ามาในตนเอง จะเห็นขัดแย้งกับส่วนลึกที่ยังมีมโนธรรม และมโนธรรมจะส่งแรงต้านความอยากได้ในสิ่งที่ไม่ควรได้เสมอ

ทุกข์จะ ทวีตัวขึ้นเมื่อตัดสินใจมีเพศสัมพันธ์กับคนมีเจ้าของ สังเกตเข้ามาในตนเอง จะเห็นเหมือนใจเริ่มก้าวพ้นเขตสว่างเข้าสู่แนวสนธยา ถึงแม้รู้สึกว่ามืดลงทุกที แต่ความตื่นเพริดไปกับจินตนาการที่เร้าใจ ก็รุนหลังเราให้มุ่งหน้าไปเรื่อย เยี่ยงคนไม่กลัวความมืดในป่ารกชัฏ เพียงเพราะได้กลิ่นยวนใจของเหยื่อล่อจากที่นั่น

ทุกข์จะทวีตัวขึ้น อีกเมื่อพยายามมีเพศสัมพันธ์กับคนมีเจ้าของ สังเกตเข้ามาในตนเอง จะเห็นเป็นการฝืนใจ เค้นราคะขึ้นมาเอาชนะความกลัวถูกปฏิเสธ หรือกลัวถูกด่าทอ หรือกลัวถูกจับได้

ทุกข์จะทวีตัวขึ้นถึงขีดสุด เมื่อลงมือมีเพศสัมพันธ์กับคนมีเจ้าของ สังเกตเข้ามาในตนเอง จะเห็นความหน้ามืด ดับสำนึกผิดชอบชั่วดีลง ราวกับทั้งชีวิตเหลือแต่การเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณไม่ต่างจากสัตว์โลกทั่วไป

ทุกข์ จะไม่จบโดยง่ายแม้เมื่อมีเพศสัมพันธ์กับคนมีเจ้าของสำเร็จ สังเกตเข้ามาในตนเอง จะเห็นเป็นความรู้สึกไม่ดี น่าดูถูก ผิดที่ผิดทาง หรือกระทั่งชวนให้ขยะแขยง และที่สำคัญคือรู้สึกว่าต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ จะให้ใครรู้ไม่ได้ โดยเฉพาะผู้เป็นเจ้าของ"

......อ่านแล้วรู้สึกทึ่งกับการเขียนของคุณดังตฤณมาก เค้าพูดเป็นstepของความทุกข์ของการประพฤติผิดทางกาม เหมือนการเป็นชู้อะไรอย่างนี้ ว่า step แต่ละช่วงจะทวีความทุกข์ยิ่งขึ้นๆอย่างไร ซึ่งของเราเข้ากับเรื่องนี้ในช่วง step แรกที่รู้สึกอยากใกล้ชิดกับเค้า จับมือกัน ประมาณนั้น แค่นั้นเราก็ทุกข์แล้ว ยังดีที่เราพอจะมีมโนธรรมอย่างที่เค้าพูดไว้ เพราะรู้สึกทันทีว่าอยากจะตัดจากสิ่งนั้น รู้นะ ว่ายากมาก ถ้าพูดถึงในแง่มนุษย์ปุถุชน แต่พอมาอ่านบทความทั้งสองนี้ เราก็เริ่มมีกำลังใจที่จะคิดตัดจากสิ่งที่เป็นทุกข์นี้ ยากมาก ใช่ เรารู้ ใครๆก็คงรู้ เราอาจจะทำไม่ได้ทั้งหมดภายในวันสองวัน แต่ก็รู้สึกดี ที่ใจเริ่มมีความพยายามจะไปในทางถูกมากขึ้นๆ ช่วยเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ...

รั้วกั้นภัย โดย คุณฐิตินาถ ณ พัทลุง

Comments

1. "ย้ายบ้าน"
อืม ถ้าอ่านบล็อกเรามาคงจำกันได้ บ้านเราตอนนี้มีมลภาวะทางเสียงมากๆ เราเคยทบทวนดูนะ ตั้งแต่ตี5 อีบ้านข้างๆเรา มันชอบออกมาล้างถ้วยล้างชามนอกบ้าน กาละมงกาละมังเคร้งครั้ง โครมครามตั้งแต่ตี 5 คือมันอยู่ฝั่งเดียวกับห้องนอนเราพอดี ฝั่งขวาของบ้านอ่ะ ห้องนอนเราอยู่ชั้นสองก็จริง แต่แหม๋...แมร่งล้างดังกระจายขนาดนั้น โคตรรำคาญ นั่นตี5นะ พอประมาณหกโมง มาแล้ว ไอ่พวกคนชรารำมวยจีน มาใช้สนามบอล(เฮงกระบวย)หน้าบ้านเราเป็นที่ฝึกกังฟู ถ้ารำกันเฉยๆเงียบๆก็ไม่มีอะไร แต่..เห๊อะ มันเปิดเพลงแบบผ่านตู้ลำโพงขยายเสียงอ่ะ เพลงมวยจีน คิดดูละกัน แผดกังวาลไปทั่วบริเวณ เคยมีบ้านคนแถวนั้นเค้าออกมาด่าเหมือนกัน เพราะเค้าก็ต้องนอนอ่ะ หกโมงเค้ายังนอนกันอยู่ แต่ไอ่นี่ มารำกันอาทิตย์ละหกวัน จริงๆนะหยุดแค่วันเดียว นั่นแหละ มัน ขออนุญาตเรียกคนชรากลุ่มนี้ว่ามันละกัน เพราะโคตรเบียดเบียนชาวบ้านเลยจริงๆ นั่นแหละ แล้วพอรำเสร็จมันก็ตะโกนคุยกันดังลั่น นี่ขนาดแก่แล้วนะ ยังตะโกนดังสุดๆไร้ขีดจำกัด ทั้งๆที่มันก็นั่งกันอยู่แค่นั้น ในกลุ่มมันนั่นแหละ ไร้ความเกรงใจ ไร้อารยธรรมมาก สรุปเราต้องทนพวกมันรำกัน 1ชั่วโมงเต็ม เพราะมันเลิกเจ็ดโมง

พอเจ็ดโมงกว่าเกือบแปดโมง ทายซิ อะไรต่อ เออ ถูก บอล ไอ่พวกเอี้ยแม่งไม่มีงาน ไม่มีหนทางพบสุขจากด้านอื่นของชีวิต แมร่งมาเตะบอลกันตั้งแต่เช้า คิดดูละกัน เวลาที่เราจะได้ความสงบจริงๆ ก็คือตอนที่เราขับรถออกจากบ้านไปทำงาน คือนั่งอยู่ในรถเท่านั้นแหละ พอกลับจากทำงานมา ก็เหมือนเดิม ไอ่เอี้ยบอลมาเตะกันก่อนแล้ว ยิ่งช่วงนี้มันยิ่งเพิ่มความขยันสร้างบาปเบียดเบียนด้วยการจัดแข่งลีกแมร่งซะเลย คราวนี้มีทั้งเสียงคนเชียร์รอบสนาม คนกรี๊ด ตะโกนเถียงกันระหว่างคนดูที่เชียร์กันคนละทีม เสียงนกหวีดกรรมการ เสียงพากย์ออกเครื่องขยาย พากย์แบบพูดไม่หยุดเหมือนพ่นๆๆๆออกมาจากปาก ระหว่างแข่งก็เปิดเพลงอีก บางวันแม่งเลิกแข่งเกือบเที่ยงคืน เพราะแม่งมีหลายคู่ คิดดูละกัน หูเราไม่เคยได้พักเลย ไม่เคยเลยจริงๆ จึงขอจัดเรื่องย้ายบ้านเป็นความต้องการอันดับ 1

2. "แฟน"
เหมือนสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น ไม่รู้อะไรทำให้ผิดหวังตลอด บางเรื่องเริ่มมาดีๆก็จบแบบหักมุมซะงั้น ต้องอดทน อดกลั้น ทำใจ เสียใจ ผิดหวัง เจ็บปวด เสียสละ โอย...ทำมาหมดทุกอย่างแล้ว ล่าสุดอย่างที่บอก มีแต่คนมีแฟนแล้วเข้ามา รักแต่ต้องตัดใจให้ได้ ทรมาน บางทีเคยคิดน้อยใจ ทำไมผู้หญิงคนอื่น ไม่เห็นจะทำตัวดี บางคนนิสัย โห..เห็นแก่ตัว วางตัวก็เลวๆ แต่ได้แฟนโคตรดี บางทีเจ็บใจกว่านั้น คือผู้หญิง"เหลวๆ"นะ ขอเรียกว่างั้น แมร่ง แฟนมันดันเป็น นรต. แบบที่เราชอบเลย คือสเปคเราเลยอ่ะแฟนมัน แถมบางทีมาเล่าให้เราฟังอีกว่า ผมกลุ้มใจมาก แฟนผมทำตัว....... แต่สุดท้าย ก็เห็นมันอาลัยอาวรณ์อยู่นั่นแหละ ไม่เห็นจะเลิกได้เลย ไม่เห็นจะโต้ตอบความสำมะเลของผู้หญิงคนนั้นได้สักที หันมามองดูตัวเรา เชอะ! รักนวลสงวนตัวมาตลอด ไม่เที่ยวอบาย เชื่อฟังพ่อแม่ เฮ้ย แต่ความต้องการหนุ่มๆก็มีนะ เราเลยยอมให้ไอ่คนนั้นจับมือไง แหม๋ เราไม่ลืมข้อนี้หรอก แต่ถ้าเทียบกับสาวคนอื่นๆ เราว่าเราผิดทางน้อยครั้งมากนะ คิดแล้วสมน้ำหน้าตัวเอง นี่กรูดีเพื่ออะไรวะ คนดีไม่มีที่อยู่ เออ เลยอยากได้แฟนเป็นอันดับ 2 แต่หายาก เพราะชอบแต่ตำรวจ ไม่รู้โรคจิตอะไร คือเคยนั่งคิดนะ มันไม่ใช่แบบบ้าเสื้อผ้าเครื่องแบบอย่างนั้นนะ คือเราชอบไปถึงลักษณะงานกันเลยทีเดียว ชอบมาก อะไรที่ไม่เป็นเวล่ำเวลา เด๋วอยู่กับเราเด๋วไม่อยู่ ต้องเดินทางไปนู่นมานี่ตลอด คือไม่ต้องเช้าเห็นเย็นมารับอะไรแบบนี้เราไม่ชอบอ่ะ ชอบแบบเจอกันบ้างไม่เจอบ้าง ชอบให้แฟนทำงานเสียสละ เพราะงานของตำรวจส่วนใหญ่คือทำเพื่อคนอื่นนะ โดยเฉพาะ พงส. วันๆต้องทนฟังแต่เรื่องชาวบ้าน น่าเห็นใจมาก ทำสำนวนไม่ทันก็โดนขัง สืบสวนเราก็ชอบนะ บู๊ดี ลุยไม่กลัวฟ้าฝน ชอบมาก แต่โอกาสเราเหลือน้อยเต็มที

3. "เพื่อนที่เข้าใจ"
ต้นปีหน้า 2553 คนอื่นคงแฮปปี้มีความสุข แต่ของเรารู้ล่วงหน้าเรื่องนึงแล้วว่า เราต้องลาจากเพื่อนที่สนิทที่สุดคนนึง และอาจจะเป็นคนเดียวในตอนนี้ที่เราเหลืออยู่ด้วยซ้ำ เพื่อนที่แค่สบตาก็อ่านใจกันออก คิดอะไรมุมใกล้เคียงกัน พูดอะไร ไม่ต้องอธิบายมากความ ทำงานร่วมกันได้ไม่มีอีโก้ใส่กัน และที่สำคัญอีกอย่างนึง เป็นคนที่ไม่มีอิจฉาริษยา เห็นใจซึ่งกันอย่างจริงใจ เมื่อยามตกทุกข์ได้ยาก แต่..อีกสองเดือนนับจากวันนี้ โต๊ะทำงานของเพื่อนเราจะมีคนอื่นมานั่งแทนแล้ว เพื่อนเราได้งานใหม่ที่ดีกว่า จะย้ายไปแน่นอนแล้ว เศร้ามาก ไม่มีเธออีกต่อไป เราก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตโดดเดี่ยว เงียบเหงาเหมือนเดิม เดินคนเดียว กินข้าวคนเดียว เพราะคนอื่นๆ เราไม่อยากเข้ากลุ่มด้วย เราไม่ชอบลักษณะการคุยแบบเม้าท์เรื่องคนนั้นคนนี้ อยากรู้เรื่องคนนั้นคนนี้ เราเลยเป็นคนกลุ่มน้อย ตอนนี้เราก็เริ่มนับถอยหลังแล้ว หดหู่ใจ เพื่อนจะไม่อยู่ หันไปก็จะไม่เจอใครพอได้รับฟังปรับทุกข์กันอีกต่อไป...

4. "งาน"
ไปติดต่อที่อื่นไว้เหมือนกัน อยากย้าย เครียด แค่พูดถึงก็เครียดแล้ว เบื่อสภาพ เราก็รอฟังข่าวอยู่ ว่าเราจะย้ายได้มั้ย รอ....

.....ขอจัดแค่นี้ก่อนแล้วกัน ยิ่งจัดยิ่งเศร้าหว่ะ

Comments

......มาจอดที่ปั๊มเชลล์แห่งนึง รถที่จอดอยู่มีไม่กี่คัน เราก็ขับเข้าไป เหมือนเค้าจะรู้ตัวว่าเราจะพูดอะไร อืมม...มันคงไม่ใช่พูดอะไรหวานๆจีบกันไปมาหรอก เราตั้งสติ ค่อยๆบอกเค้า ถึงความรู้สึกของเราที่มี เราบอกด้วยว่าเราชอบเค้า ชอบมากเลยด้วย แต่สุดท้ายเราก็ต้องเลือกความถูกต้อง เราคงไม่เลือกความถูกใจแน่ และเราเชื่อว่าความรู้สึกของเค้าที่มีต่อเรา มันก็แค่ชั่วครู่ เราบอกว่าเราก็แค่ผู้หญิงคนนึงในเน็ท เค้าแค่ประทับใจวูบวาบ เดี๋ยวอีกสองวันเค้าก็จะลืมเราเอง เราบอกอีกว่า เค้าไม่มีสิทธิ์ที่จะทำกับเราแบบนี้ หรือทำกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ ทุกคนมีศักดิ์ศรี เค้าไม่มีสิทธิ์มาจัดอันดับว่าแฟนเค้า เค้าจะยกขึ้นเป็นเบอร์หนึ่ง แล้วจัดผู้หญิงคนอื่นเป็นเบอร์สอง เค้าไม่มีสิทธิ์ทำกับใครแบบนั้น โดยเฉพาะเรา เพราะเราไม่ได้ด้อยกว่าใคร เราไม่จำเป็นต้องเป็นรองใคร เค้าบอกว่าเค้าผิด เค้ารู้ตัวว่าผิด แล้วก็ไม่พูดอะไรได้แต่เอาแก้มซบกับมือเรา แล้วหลับตาฟัง.... อ้อ มีอยู่ครั้งนึง เค้าพูดว่า งั้นต่อไปผมคงไม่โทรหาแล้วนะ เราก็รู้สึกวูบไปนะ แต่ก็กัดฟันบอกไปว่า “ได้ค่ะ” เค้าก็เปิดประตูลงจากรถ แต่...ยังไม่เดินไป ยังยืนอยู่ข้างๆรถมองเราแบบเสียใจปนๆโกรธยังไงบอกไม่ถูก ก็สักพักนึง เราเลยต้องเปิดกระจกบอกเค้าว่าอย่าโกรธได้มั้ย จากด้วยดีได้มั้ย อย่าโกรธเรา นั่นแหละ เค้าก็เดินขึ้นมานั่งอีก

......จนสุดท้าย เราบอกเค้าว่า เค้าไม่ควรต้องเสียใจ เราต่างหากที่ต้องเสียใจ เค้ากลับไปก็ยังมีคนที่รักรออยู่ แต่เราต่างหากที่ต้องฝืนทนเดินไปข้างหน้า โดยไม่รู้ว่าจะมีมั้ยคนที่เกิดมาเพื่อเรา และตอนนี้ เราก็ไม่เหลือใครแม้สักคน เค้าก็เอาแต่ซบหน้ากับมือเรา จนไม่รู้เราพูดถึงตอนไหน เค้าตัดสินใจเปิดประตูเดินลงจากรถไป คราวนี้เค้าเดินออกไปเลย ไม่ยืนมองเราอีก เราก็....มองตามเค้าสักพัก หันกลับมา...จำได้ว่า ถอนหายใจ สมเพชชีวิตตัวเอง เราขับรถช้าๆออกมาจากปั๊ม มองไม่เห็นเค้าแล้ว ไม่รู้ยังอยู่แถวนั้นมั้ย หรือว่าขึ้นรถไปแล้วก็ไม่รู้ เราขับรถออกมา เหมือนอยากร้องไห้ เหมือนคนทำผิด ทั้งผิดต่อตัวเอง ผิดต่อเค้า เพราะเหมือนไล่เค้าลงไป อะไรประมาณนั้น เรารู้สึกผิดจริงๆนะ ไม่ได้รู้สึกชนะ หรือสะใจอะไรเลย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกพ่ายแพ้ แพ้หมดรูปต่อชะตาตัวเอง สิ่งที่เก็บกอดไว้ได้จากเหตุการณ์นั้น มีเพียงอย่างเดียวคือ “ความถูกต้อง” สุดท้าย เรายังเป็นคนเดิม ยังเลือกทำสิ่งที่ถูก ชีวิตต้องไม่ผิดทาง หลงไปบ้างเพราะความเหงา ความว้าเหว่ แต่สุดท้าย เราต้องดึงตัวเองกลับมาให้ได้ เสียดาย เสียใจ รักเค้า นั่นคือความจริง แต่ไม่มีหนทางทำให้ฝันเป็นจริงได้ ต้องฝืนใจจบทุกอย่าง

.....วันนี้เรายังไม่ฟื้นจากความเจ็บปวดนะ ยังอยากโทรหาเค้า อยากได้ยินเสียง อยากได้สัมผัสนั้นอีกครั้ง เราขอไม่รับปากนะว่าเราจะไม่โทรหาเค้าได้ตลอดรึเปล่า เพราะเรายังรู้สึกเป็นคนผิด ทำเค้าเสียหน้า เสียฟอร์มตำรวจที่ต้องเดินลงไปจากรถผู้หญิง เรารู้สึกผิดตรงนี้ เพราะเค้าค่อนข้างเป็นคนที่รักเกียรติยศศักดิ์ศรีเค้ามาก และเราก็ทำให้เค้าต้องอาย นี่คือสิ่งที่เรายังรู้สึกค้างคา ถ้าตอนจากกันเค้าพูดสักคำว่าไม่โกรธเรา มันคงจะดีกว่านี้ แต่.... เค้าไม่ยอมพูดอะไร แค่เดินจากไป เดินจากเราไป แค่นั้นเอง.....

Comments

......เดินถึงรถ ด้วยความที่รถเราฝุ่นเยอะ อิอิ เพราะจอดทิ้งไว้ที่ออฟฟิศหลายวัน เค้าก็เดินไปเขียนตรงกระโปรงหลังว่า “คนล้างไปอังกฤษ” ก็หัวเราะกัน ขอรวบเรื่องแล้วกันนะ เดี๋ยวคืนนี้เล่าไม่จบ ระหว่างนั่งรถ เราขับไปเรื่อยๆ เค้าก็เอามือเราไปจับ ลูบมือเราไปๆมาๆ เหมือน....เหมือนกับที่แฟนเราเคยทำ บางทีก็เอามือไปหอม จูบ แล้วเค้าก็ก้มเอาคางมาถูมือเราวนไปวนมา เรารู้สึกหวิวๆไงไม่รู้ มันเหมือนที่แฟนเราเคยทำ เลยสรุปได้ว่าคงเป็นหลักสูตรหนึ่งที่หาเรียนได้จากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ อิอิ pattern เดียวกันเด๊ะ... แค่ต่างเวลาเท่านั้นเอง เออ ตอนนั้นเรานึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อของใช้อย่างนึง เลยพาเค้าแวะ Big C เค้าก็น่ารักมาก บอกว่าไม่เป็นไร เดินได้ ขอแค่ได้เดินกับเรา อ่ะนะ ก็เหมือนเดิมเดินจับมือกัน โดยอีกมือนึงเค้าก็ถือตะกร้าให้เรา

.....สิ่งที่เป็นจุดเปลี่ยนอย่างนึงของเหตุการณ์คือ แม่เราโทรเข้ามา คือเราบอกแม่ตอนที่เราขับรถเอากระเป๋าไปเก็บที่บ้านว่าเราไปหาเพื่อนที่ห้างนะ แต่แม่คงเห็นว่าสามทุ่มกว่าแล้วเรายังไม่กลับเลยโทรมา ตอนนั้นเรากับเค้านั่งกันอยู่นิ่งๆในรถ เราวางสายจากแม่ รู้สึกอึดอัด ผิด และละอายขึ้นมาทันที แต่ใจนึงก็อยากอยู่กับเค้า อย่างที่เราเคยบอก เราชอบเค้ามาก เหมือนสเปคที่เราตั้งไว้ เราอยากได้ความอบอุ่นอย่างนี้มานานมากแล้ว เราไม่มีใครที่ใช่มานานมากเหลือเกิน และตอนนี้เราก็กำลังอยู่กับคนแบบที่เราฝันมาตลอด เค้ากำลังอยู่กับเรา นั่งตรงหน้าเราแล้ว ตอนนั้นมันเป็นนาทีที่ต้องตัดสินใจ ถ้าเราเลือกที่จะอยู่กับเค้าต่อ เราก็ต้องกลายเป็นลูกที่ทำตัวไม่ดีต่อแม่ แต่ถ้าเราเลือกที่จะกลับบ้าน ความสุขทั้งหมดที่เพิ่งเริ่มต้นก็จะจบลงทันที ทายสิ...เราตัดสินใจยังไง

Comments

......เค้าเดินเข้ามาหาเรา เชื่อมั้ยว่าเค้ากับเราใส่เสื้อแบบเดียวกันเลย เป็นเสื้อเชิ้ตโปโลแขนสั้น สีฟ้าที่เกือบจะเป็นโทนฟ้าเดียวกัน จะต่างกันก็แค่ยี่ห้อเสื้อเท่านั้นเอง เราก็แอบยิ้ม... ระหว่างที่เดินคุยกันไป เพื่อสร้างความคุ้นเคยและก็ตกลงกันว่าจะทานอะไรดี เค้าก็เอาแต่มองเรา แบบมองจ้อง จนเราอายไปหมด ไม่รู้สิ เค้าเป็นคนที่เรียกว่า เราไม่กล้าสบตานานๆอ่ะ เขินสุดๆ เฮ้อ... เอานะ สุดท้ายก็ตกลงกันได้ว่าจะทาน MK เค้าสั่งโน่นนี่แบบตามสบาย ไม่ค่อยอายหรอก ก็ทานไปคุยไป พอทานเสร็จเค้าจ่ายตังค์ก็ห้าร้อยกว่าบาท สบายกระเป๋าไปเลย อิอิ เค้าถามเราว่าจะดูหนังมั้ย แต่เราไม่ชอบดูหนังเลยบอกว่าเดี๋ยวจะพาไปขับรถเล่น ซึ่งความจริง คือเราอยากหาที่เงียบๆคุยกับเค้าต่างหาก อย่างที่บอกไว้ในบล็อกว่าเราชอบขับรถ ชอบอยู่ในรถเพราะมันเหมือนโลกส่วนตัวของเรา ในห้างฯมันเสียงดังเกินไป ไม่เหมาะนั่งคุยกับคนที่เอ่อ..ที่ประทับใจอย่างใกล้ชิด เค้าก็โอเค ตอนเดินออกจากร้านจะไปลานจอดรถเค้าก็เดินมาใกล้เรามากเลย เราเลยเดินกอดอก เค้าก็ถามว่าเราหนาวเหรอ หึหึหึ.. เราบอกว่าเปล่า เรากลัวตัวเราไปโดนเค้าตะหาก แต่เหมือนจงใจ เค้าเดินมาใกล้อีก ก็เลยชนเราเลยตอนลงบันไดเลื่อน บ้าเอ๊ยยย

Comments

........จำหนุ่มในไฟว์เราได้มั้ย คนล่าสุดที่เราประทับใจ คนที่หวานๆแต่มีแฟนแล้วอ่ะ ก่อนหน้านี้เค้าโทรหาเราตอนอยู่กรุงเทพฯ ก่อนจะไปชลบุรีว่าเค้าอาจจะมากรุงเทพฯนะ อาจจะเซอร์ไพรส์เรา เพราะมาแบบเร็วมากไม่ทันตั้งตัว ประมาณนั้น เค้าอยากเจอเรา เชื่อมั้ยเค้าไม่ยอมบอกเรานะว่ามาวันไหน บอกแค่มาอบรม แต่เรา อิอิ ฉลาดล้ำกว่านั้น เราแอบเปิดบล็อกเค้าดู เค้าไม่รู้หรอกว่าเราอ่านบล็อกเค้าอ่ะ เราเลยได้เห็นโปรแกรมการอบรมของเค้า รู้วันที่ที่จะมา มันสำคัญตรงนี้แหละ เพราะวันที่เค้าจะมา กทม เป็นวันเดียวกับที่เราไปชลบุรีพอดี พอเรารู้อย่างนั้น เราก็ลังเลนะ คิดอยู่สองวันว่าจะบอกเค้าดีหรือไม่ดี เพราะเหมือนกับว่าเรารู้แล้วว่าถ้าเค้ามาก็ไม่มีทางเจอเรา แต่เค้าเองยังไม่รู้ เค้ายังนึกว่าต้องได้เจอแน่ๆ อะไรประมาณนี้ เราเลยเหมือนรู้สึกผิดว่ารู้ข้อมูลแล้วก็เก็บไว้ไม่บอก พอก่อนวันที่เราจะไป เราเลยตัดสินใจโทรบอกเค้า คราวนี้เค้าเลยบอกเลยว่าเค้ามาทำอะไร พักที่ไหน วันไหน แล้วก็...เริ่มวางโปรแกรมนัดที่จะมาเจอกัน

......เค้าบอกเราว่า ถ้าเรากลับมาไม่ทัน เค้าจะอยู่รอเราอีกวันนึง เราก็โอเค ตกลงตามนั้น ทั้งๆที่รู้สึกผิดๆยังไงบอกไม่ถูก ความจริงน่าจะแฮปปี้มากกว่านะเพราะถือว่าเราได้เจอคนที่เราชอบ เร็วกว่าที่คิดไว้มากเลยด้วย แต่ส่วนลึกในใจมันกลับไม่ค่อยอยากเจอ เหมือนคนมีความผิดติดตัว นั่นแหละ.. จนถึงวันที่เราต้องกลับ กทม. ก่อนนั้นหนึ่งคืน เค้าก็โทรหาเรา นัดกันอีกที ตอนเรานั่งรถกลับ ระหว่างทางเราเริ่มมีความรู้สึกอยากเจอเค้ามากขึ้น เริ่มคิดในทางผิดว่า จะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ จะจับมือกันมั้ย จะกอดกันได้รึเปล่า อะไรประมาณนั้น ก็ไม่รู้สิ.... เราคิดอย่างนี้จริงๆ และเราเชื่อว่าเค้าเองน่าจะคิดมากกว่าเราอีก อิอิ

Comments

....นักบิน ทอ. อือ มีเพื่อนแนะนำให้รู้จักนักบินคนนึง กำลังจะไปได้อยู่แล้วเชียว คุยกันดีมาก แต่วันนึงเรานึกเอะใจไงไม่รู้ เลยยิงคำถามตรง "แต่งงานยังคะ" จบ ทุกอย่างจบที่คำถามนี้คำถามเดียวเลย แน่นอน วาสนาบารมีเราคงตะกายไปไม่ถึงเครื่อง F5 ของ ทอ.หรอก เค้าแต่งงานแล้ว เชอะ! สมน้ำหน้าตัวเอง อ๋อ ไม่หรอก เรากลับสงสารตัวเราเองมากกว่า เจอกี่คนที่เข้ามา เหมือนให้ความหวังใหม่ๆ แต่สุดท้ายจะจบแบบเจ็บปวดทุกที แต่ก็อยากด่ามันเหมือนกันนะ มันเห็นเราเป็นอันดับสองที่อยากจะพูดเพ้อ จีบเล่นไป แต่ความจริงในใจมันมีแต่ผู้หญิงอีกคนที่มันจัดอันดับไว้เหนือเรา มันมีสิทธิ์อะไรคิดกับเราแบบนั้น เราพูดกับมันไปตรงๆ ว่าอย่าพยายามบิวท์เลย เราไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่มันคิดหรอก

.......เมื่อตอนเที่ยง หนุ่มไฟว์คนนั้นก็โทรมาหาเราอีก เราเริ่มกลัวแล้ว เราไม่อยากติดเค้า เค้าน่ะไม่ผิดหรอกที่จีบเรา หวานกับเราเพราะเค้ายังมีแฟนได้อีก เค้าเป็นมุสลิม แต่เราสิ ชอบยังไงก็ต้องเก็บอาการไว้ เกร็งจนเมื่อยไปหมด กลัวเค้าจะรู้หมดทั้งใจเรา มันก็มีสองอย่างนะ ถ้าเค้าอ่านเราเข้าใจหมด เค้าเบื่อแน่ๆและก็คงไปทันที อีกอย่างเค้าคงสะใจที่ทำให้ผู้หญิงคนนึงที่เค้าบอกว่าชอบ หลงเพ้อไปกับเค้าได้ทั้งๆที่ผู้หญิงคนนั้นก็รู้ว่าเค้าแต่งงานแล้ว สรุปแมร่งเลวพอๆกะไอ่นักบินนั่นเลย เอ๊ะ ทำไมเราจบแบบนี้วะ...

Comments

....แต่ทริปอื่นๆก็โอเคนะ พอได้ แล้วเดี๋ยววันอาทิตย์นี้ก็ต้องไปพบลูกค้าที่ชลบุรีอีก ก็ต้องอดทนนะ เพื่อเงิน อืมม... ช่วงนี้เราค่อนข้างตามใจอารมณ์ตัวเองมากๆ ไม่ค่อยฝืนเพื่อให้ถูกหลักธรรมเหมือนเมื่อก่อน รู้สึกได้เลยว่าคล้ายๆจะเป็นคนไม่ดีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากที่ระวังไม่ค่อยพูดวิจารณ์ใคร ก็กลายเป็นคนเปิดประเด็นเองในบางเรื่อง เพียงแต่จะคุยเฉพาะเพื่อนสนิทสองคนเท่านั้น แต่ก็ถือว่าผิดอยู่ดี เพราะเริ่มวิจารณ์คนอื่นก่อน และจากที่ระวังไม่โทรหาหนุ่มที่เคยชอบกันแต่แต่งงานแล้ว ก็กลายเป็นโทรไปคุยกะเค้าก่อน ไอ่สิ่งที่เคยอดกลั้นอดทนไม่โทรไปเป็นนานสองนาน ก็ไม่สนใจ ทำตามความรู้สึกตัวเอง จะระวังก็แค่ไม่ให้มันเกินเลยมากเท่านั้น ก็คือแค่คุยโทร

......จากที่ลดการนอนดึกลงไปได้ ก็เริ่มกลับมาดึกอีก ติดไฟว์ติดหนุ่ม อืม ลืมเล่าให้ฟัง หนุ่มในไฟว์ที่เราบอกว่าหวานกับเรามากๆอ่ะ มันแต่งงานแล้ว แต่ก็ยังแอบส่งข้อความแบบที่เค้ารู้อยู่แล้วว่าต้องได้ใจเราแน่ๆอ่ะ นั่นแหละส่งมาค่อนข้างบ่อย เราเอง นะ..อย่างที่บอก ทำตามความชอบของตัวเองเลยช่วงนี้ พอเค้าขอเบอร์ บอกว่า..."ผมไม่เคยได้ยินเสียงเลย อยากได้ยินสักครั้งก่อนตาย..." โอว ลิเกเอ๊ยย แต่เราก็ชอบนะ เลยให้เบอร์ไปเค้าก็โทรทันทีเหมือนกัน จากวันนั้นเราก็ไม่เคยโทรหาเค้านะ จนช่วงที่เค้าหายไป ก็เรื่องคดีโน่นนี่อะไรของเค้านี่แหละ หายไปเลย ตอนนั้นเราเศร้ามากอ่ะ ไม่มีคนพูดอะไรหวานๆ ไม่มีคนเอาใจใส่อย่างเค้าเลย แล้วเราก็กลัวเค้าจะไม่กลับมาอีกเหมือนที่เราเคยบอกในบล็อกไงว่าดวงเราไม่เคยมีใครคบได้นาน เราเลยเอาวะ ถึงไม่โทร อย่างน้อยส่งข้อความไปถามก็ยังดีว่าจะเลิกคุยกันแล้วใช่ไหม ปรากฏว่าผ่านไปกี่วันไม่รู้ เค้าตอบกลับมาว่า งานเค้าเยอะมาก แต่ถ้าเราคิดถึงเค้าก็โทรหาได้ นั่นแหละ ประโยคนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่เราเข้มแข็ง เราจะคิดทันทีเลยว่า อ่าว แล้วทำไมคุณไม่โทรหาชั้นเองล่ะ แสดงว่าไม่คิดถึงชั้นใช่มั้ย แล้วเราก็จะหยิ่งต่อไป ไม่มีทางโทรหาเค้า แต่...ตอนนี้ เรากลายเป็นคนที่เรียกร้องความเอาใจใส่ ความอบอุ่นใจมาก เราเลยโทรไปหาเค้า แต่ก็...ยังไว้ฟอร์มคือให้เลยไปสักสองวันที่ได้รับข้อความ แล้วค่อยโทร ก็ไม่รู้มันจะช่วยให้ดูดีอะไรได้บ้างรึเปล่านะ แต่ก็ทำยังงั้นไปแหละ

Comments

Comments

......ผลที่เกิดขึ้น อายมากที่จะสารภาพว่า เรากลายเป็นฝ่ายรอง เป็นมวยรองซะแล้ว เพราะเราต้องกลายเป็นคนที่รอ ไม่รู้เค้าจะเข้ามาเม้นท์อีกมั้ย ไม่รู้จะยังสานต่อรึเปล่า แหม๋..แต่อันนี้ก็อยากจะถุยใส่หน้าตัวเอง เพราะคืนที่คุยเอ็มก่อนจะแยกกันไปนอนน่ะ เราก็บอกเค้าว่า “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” คือเหมือนจะลาเค้าไปเลยอ่ะ แต่ตอนนี้ เจือกจะมาคร่ำครวญ รอคอย เฮ้อ..คนเรา เนี่ย วันนี้ก็ยังไม่มีสักเม้นท์นึง นี่ถ้าเค้าเล่นแผน แกล้งทรมาน หายไปจากเราสักเดือนนึง โอย..โลกนี้คงหม่นหมองน่าดู จะกินอะไรลงมั้ยวะ เศร้า เหมือนการที่เราไม่อยากจะผิดศีลธรรม เราจึงไม่ยอมเอาความถูกต้องของชีวิตไปแลกกับการแค่ได้ฟังคำหวานๆจอมปลอมไปวันๆ บางที ที่เราฟุ้งซ่านนี่ อาจจะเป็นช่วงแรกของความรู้สึกเสียดาย สูญเสียความอบอุ่นใจที่เคยได้ เลยเหมือนรู้สึกต้องการเค้ามากเพิ่มเป็นสองเท่า แต่..เมื่อเราผ่านความเจ็บปวดมาได้สักพักนึง เราคงทำใจสบายๆได้ เหมือนเรื่องของต้นข้าว อืม.. การเป็นคนดีบางครั้งต้องแลกกับความสุขส่วนตัว ต้องแลกด้วยการยอมเจ็บปวดใจ ตัดใจ อดกลั้น ทำไปเพื่ออะไรวะ สงสัยตัวเองจริงๆ.....

Comments

.....จนเมื่อไม่นานนี้ เราเริ่มรู้สึกว่าเค้าแปลกๆไป มันเหมือนกับว่าเค้าไม่ได้แคร์เราคนเดียวอีกแล้ว จากที่เค้าเคยมารอเราออนเอ็มแทบทุกวัน แต่เด๋วนี้ก็ไม่มาอีกเลย ทั้งๆที่ช่วงนี้เค้าได้พัก ไม่มีคดี ไม่เหมือนเมื่อก่อน ที่ว่าขนาดต้องไปตรวจพื้นที่ตอนตีสาม เค้ายังเข้ามาคุยเอ็มกับเรา เน็ทเค้าก็ไม่ค่อยดี หลุดเป็นสิบครั้งอ่ะ แต่เค้าก็ยังพยายามออน และมีวันนึงเค้าก็พูดชวนให้เพ้อยิ่งขึ้นไปอีก เราถามว่าเค้าทำไรอยู่ เค้าก็บอกว่าทำงาน เราเลยบอกว่าเรารบกวนรึเปล่า เค้าตอบว่า ไม่หรอก เพราะที่เค้าออนเอ็มไปด้วยก็เพราะรอ...นี่แหละ เนี่ยมันหวานขนาดนี้ เราก็เลย....

.......แต่อย่างที่บอก ตอนนี้เราเริ่มเสียเซลฟ์ รู้สึกว่าเค้าไม่ค่อยแคร์เราแล้ว ไม่ออนเอ็ม วันเดียวก็ไม่ออน และที่ทำให้รู้สึกหน้าแตกแบบเงียบๆ ก็คือ ตอนที่เราออนอยู่ ตอนนั้นเค้าก็กำลังเล่นเน็ทอยู่นะ แต่เราไม่รู้หรอก มารู้แบบได้เห็นจริงๆก็เพราะเค้ามาเม้นท์ในไฟว์เราหน่ะ แล้วมันก็เลยมีข้อความเตือนให้เรารู้ว่าเค้าส่งมาตอนนั้นพอดี แต่..เค้าไม่ได้ออนเอ็ม เค้าแค่ส่งไฟว์ เรารู้สึกว่าหน้าชาๆนะ เหมือนกับว่าก็เค้าเคยออนทุกวันนี่ แล้ววันนี้เค้าอาจจะรู้ว่าเราออนอยู่ แต่ก็ไม่แม้แต่จะเข้ามาทักเรา พูดภาษาชาวบ้านก็คือกรูไม่สน ประมาณนั้น

.......การแสดงออกของเค้า มันทำให้เราคิดขั้นไกลกว่าอีก คือ เค้าอาจจะไม่โสดจริงเหมือนอย่างที่บอก เพราะคนที่โสดเมื่อเจอคนที่คุยกันได้ดี มันมักจะตามผลงานจนกว่าจะถึงตอนจบว่าเฟลรึไม่ นี่เราพูดจากเรื่องจริงๆที่เราก็เคยรู้จักหนุ่มๆหลายคนนะ ส่วนใหญ่มันจะคุยเอ็มทุกวันจนกว่าจะรู้ว่าไปกันไม่ได้จริงๆน่ะแหละถึงจะหยุด แต่เค้า..เข้ามาบ่อยมากในไฟว์เรา แต่ไม่ออนเอ็มอีกเลย จนเราเริ่มรู้สึกว่าถ้าเค้ามีแฟนแล้ว เราก็ไม่ควรจะคุยหยอกล้อกันต่อไป เพราะมันคงทุเรศอ่ะนะ ที่จะมาบอกว่า คิดถึงนะ เป็นห่วง ดูแล เทคแคร์อะไรๆกันแบบนี้ ก็ไม่ได้เป็นแฟนกัน จะมาหวานในไฟว์แล้วกลับไปอยู่กับเมียที่บ้านงี้เหรอ ไม่ใช่พิมพ์นิยมสำหรับเราแน่ๆ แต่..ทุกวันนี้เราก็ยังไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร จะบอกตรงๆว่าเราเองก็ไม่กล้าถามเค้า เพราะยังตัดใจจากที่ชอบเค้ามาคุยในไฟว์เราทุกวันๆไม่ได้ เรากลัวว่าพอรู้ความจริง แล้วก็เจื่อนกันไป ไฟว์ก็กลายเป็นกระดานประจานความตอแหล ของผู้ชายแอบแฟนมาพร่ำเพ้อกับผู้หญิงที่ไม่รู้ประวัติของเค้ามาก่อนอย่างเรา อีกอย่าง เค้าคงหัวเราะเยาะเราน่าดู ที่แอบฝันเพราะเค้าคือสเปค ในขณะที่เค้ามีเมียสามร้อยกว่าคน อะไรแบบนี้ จะทำไงดีวะ

.......ถ้าอยู่ดีๆไปถาม เค้าก็คงรู้ไก๋เราหมดว่า นั่นแนะ แอบชอบกรูอยู่ละซี้.. รึไม่ ถ้าดีหน่อย คือถ้าเค้ายังไม่มีใคร เค้าก็อาจจะแค่รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้ทำไมมันรีบถามจังวะ มันกลัววันหมดอายุอะไรเหรอ ลำบากใจมาก ทุกวันนี้ที่เราคุยกับเค้า ก็แค่โต้ตอบคารมแบบแอบจีบกันแฝงๆอยู่ เนี่ยเป็นแบบนี้ ซึ่งเราบอกตรงๆว่าเริ่มไร้สาระ เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ไอ่เม้นท์แซวกันไปวันๆไม่รู้มันจะเกิดจุดหมายปลายทางอะไร ความจริงเราอยากจะเดินไปบอกเค้าเลยว่า ชั้นชอบคุณนะ เพราะคุณเหมือนแบบที่ชั้นชอบ แต่ถ้าคุณมีใครแล้ว ก็ห่างๆดีกว่า โน่นไปยืนไกลๆ เดี๋ยวเสร็จงานแล้วชั้นจะตามไปทีหลัง เอ๊ย!ม่ายช่ายยย จะบอกว่าชั้นไม่อยากยุ่งกับคนมีเจ้าของแล้วทุกรูปแบบ มันเหมือนคุณเอาเปรียบชั้นอยู่ คุณอยากจะจีบจะพูดหวานๆให้ความหวังชั้นยังไงก็ได้ เพราะคุณมีคนของคุณอยู่แล้ว คุณแค่ลองเสน่ห์ ถ้าชั้นไม่ติด คุณก็ไม่เสียหายอะไร แต่ถ้าชั้นติด คุณก็หัวเราะใส่ชั้น ไอ่บ้า เฮ้ย มันคิดยังงี้จริงป่าววะ ตกลงมันมีแฟนรึไม่มีกันแน่ ไม่กล้าถาม โฮ้ย อึดอัด เครียด เซ็ง กรูอยากจะบ้าตาย

Comments

......อืม ไม่มีอะไรหรอก เราแค่อยากพูดเตือนตัวเองไว้ เพราะตอนนี้เริ่มมองเห็นเค้าอะไรบางอย่างลางๆแล้วว่า เรากำลังจะต้องเผชิญกับเรื่องเจ็บปวดอีกครั้ง ทฤษฎีที่น่าจะนำไปประยุกต์ใช้ได้ คือเมื่อเราตั้งเดบิต ”ความหวัง” ไว้ครั้งใด จงอย่าลืมใส่บาลานซ์เครดิต ด้วย “ความผิดหวัง” คู่กันทุกครั้ง ตามหลักวิชาบัญชีคู่เบื้องต้นระดับปริญญาตรี.....

Comments

......เรื่อง Hi5 ของเรา อืมม หนุ่มคนนั้น ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะเค้ามีบางอย่างตรงกับสเปคที่เราตั้งไว้ละมั้ง งานของเค้านั่นแหละที่เราชอบ โคตรแมนเลย ออกแนวบู๊นิดๆ เราว่า เราอาจตกหลุมพรางเค้าก็ได้นะ เพราะเวลาคุยกันเค้าจะ.. เหมือนกับว่า “หวาน” อ่ะ บอกไม่ถูก เหมือนเอาใจใส่เรา และเราก็ชอบซะด้วยสิ เราคงอยากเป็นคนสำคัญสำหรับเค้ามั้ง อยากเป็นคนที่เค้าคิดถึงอยู่ตลอด แต่โลกของความจริงมันคงไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เค้าอาจมีใครอยู่แล้วก็ได้ เพราะเราก็พอจะรู้มาว่า เค้าก็มีสาวๆมาชอบหลายคน แต่คนไหนตัวจริงเราไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้ด้วย

.......อาทิตย์หน้าแล้วสินะที่ต้องไปทำงานชลบุรี ไปเช้ากลับค่ำ ทนไปเหอะสามสี่เดือน ถ้าโชคดีคงมีคนมาเปลี่ยน แปลกนะ ทั้งๆที่วันนี้ค่อนข้างทำงานสำเร็จหลายอย่าง แต่เหมือนใจมันไม่สดชื่นเลย อยากหัวเราะแต่ก็ไม่มีเรื่องอะไรขำสักเรื่อง เป็นอะไรนะ....

Comments

…..อยากจะลาออกจากงาน ไม่รู้สิ เบื่อคน เบื่อสภาพกดดัน คำพูดทิ่มแทง มันคงจะเรียกว่าสาสมนะ ถ้าเราไปทำใครเค้าก่อนแล้วโดนเข้าบ้าง แต่นี่.. แม่งมาจากไหนไม่รู้ อยู่ดีๆก็ปากมอม เราต้องฝึกอภัยวันละหลายรอบกับคนพวกนี้ เบื่อ ถ้าลาออกไปอยู่ที่อื่นได้คงจะเป็นอะไรที่สมใจเรามาก อย่างว่าแหละนะ อนาคตที่ยังไม่เจอเราก็มักจะคิดว่ามันน่าจะดี ทำให้เราหลุดพ้นประมาณนั้น ซึ่งความจริงจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่มีใครรู้ แต่กรรมจะรู้..

.....ช่วงนี้ เราก็ไปทำไฟว์ด้วย ไฮไฟว์อ่ะ ก็ไปหัดตกแต่งโน่นนี่ เหมือนได้อยู่กับตัวเอง ถึงจะเป็นการยึดติดอย่างนึง แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่เงียบๆไม่ต้องพูดอะไร ใช้สื่อสารทางภาษาแทน มีหนุ่มคนนึงบอกว่าชอบสไลด์รูปเรา อืม เราก็ชอบเค้านะ แต่มันคงไปไม่ได้สักเท่าไหร่หรอก เคยเห็นท้องฟ้าที่แจ่มใส แล้วอยู่ดีๆก็มีเมฆดำลอยมาบังมั้ย นั่นแหละ ถ้ามีลมพัดให้กลุ่มเมฆลอยหายไป ฟ้าก็จะกลับมาสดใสเหมือนเดิม แต่ถ้าลมไม่พัด สักพักฝนจะตก เหมือนใจเราตอนนี้มั้ง ฝนตกในใจไม่ยอมหยุด มีเรื่องนึงด้วยที่เรากลัว กลัวรับไม่ได้ เราได้ข่าวว่าเพื่อนสนิทเรากำลังจะได้งานที่ใหม่ จะลาออก ไม่รู้จะทำยังไง มันไม่ใช่แค่ “เฮ้ย เพื่อนลาออก” แล้วก็จบ แต่..เรานึกถึงประโยคนึงไม่รู้จากเพลงรึจากอะไร ที่เค้าพูดว่า จากนี้จะอยู่อย่างไร เพราะไม่มีใครเข้าใจได้เหมือนเธอ.... อยู่ท่ามกลางคนมากมาย แต่ไม่มีใครสื่อสารได้สักคน ก็เหมือนโดดเดี่ยว ท่ามกลางคนแปลกหน้าที่ไม่มีใครอยู่เพื่อจะรับฟัง เราเองก็พยายามหาทางย้ายเหมือนกัน ช่วงนี้ ก็ทำบุญบ่อยขึ้น ไปใส่บาตรเช้าบ่อยขึ้น ได้แต่ขออำนาจบุญช่วยดลให้พ้นจากเจ้ากรรมนายเวรที่ทำงาน ขอให้เค้าสำเร็จในบุญที่เราแผ่เมตตาให้ เพื่อจะได้ยุติกันในเร็ววัน

.... สำหรับความรัก.. ตอนนี้คนนั้นเค้าคงไม่ติดตามเราแล้ว ไม่มีเรื่องแปลกใหม่ให้เค้าต้องสนใจดูชีวิตเราอีก เค้าคงหัวเราะอยู่ ที่ทำให้เราอ่อนไหวได้ ....

Comments

....เออ ที่เคยบอกไว้ว่าเราไม่ต้องไปทำงาน ตจว แล้วอ่ะนะ กลับกลายเป็นว่าเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เองเราไปออฟฟิศตามปกติ ไปถึงเจอคำสั่งตะลึงงันมากเลยว่า คือไปเปิดเมลข้อมูลที่บริษัทส่งมาให้เราอ่ะ เจอคำสั่งว่าให้เราไปทำงานที่เดิม (ชลบุรี) ทุกวันอาทิตย์เริ่มตั้งแต่เดือน พ.ย.เป็นต้นไป จบข่าว บ้ามากก เห็นแล้วอยากจะทรุด เหมือนมันรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาทันทีเลยอ่ะ เพราะงานที่นั่นเลิกค่ำ มันไม่มีใครไปได้มั้ง เค้าคงเห็นเรายังไม่มีครอบครัวต้องดูแล เลยส่งๆไป เอ๊ย อิอิ เลยส่งไป รึไม่คิดอีกทีอย่างบางคนอาจต้องโดนไปสาขาที่ไกลกว่าอย่างระยองเงี้ย โห..แค่คิดก็ต้องรีบเลิกคิดเลย กลัว...

.....เมื่อเร็วๆนี้เป็นวันเกิดเรา นอกจากแม่ พี่เรา เพื่อนเราอวยพรให้แล้ว จำได้มั้ย เพื่อนเราที่เป็นตำรวจคนนึงอ่ะที่เคยเล่าให้ฟังที่เราเคยขออโหสิเค้า ตอนแรกเค้าให้ แล้วบอกว่าถ้าผมไม่ให้ล่ะ เนี่ยไม่รู้พูดขนาดนี้จะนึกกันออกรึเปล่า อิอิ จะบอกว่าเราก็ไม่ได้ติดต่อเค้าอีกเลย นานหลายเดือน จนกระทั่งเมื่อคืนก่อนวันเกิดเราประมาณครึ่งชั่วโมง นับจากว่าจะถึงเที่ยงคืนวันรุ่งขึ้นที่เป็นวันเกิดเราน่ะนะ เพื่อนคนนี้ก็โทรมาอวยพร จะบอกว่าเราดีใจมากเลยนะ เพราคิดว่าเค้าคงลืมเราไปแล้ว เราเองก็ไม่โทรอีกเลยนับตั้งแต่เค้าแต่งงานไป อ่อ ไม่ได้แต่งงานสิเค้าบอกว่าผมจดทะเบียน ความจริงเค้าพูดประโยคนึงว่า "คนมันไม่ใช่คู่กันมั้ง เลยไม่มีงานแต่ง" ฟังแล้วสงสารนะ เราว่าเราเจอต้นข้าวนี่ทรมานใจเยอะแล้ว แต่ของเค้าอาจจะทุกข์นานกว่าเรา นั่นแหละ เราก็ด้วยความที่ว่าป้องกันบาปทุกรูปแบบสุดชีวิต เลยไม่ติดต่อกับคนมีครอบครัวแล้วทุกชนิด ทั้งๆที่สนิทมากนะ ชอบคุยกัน เรียกว่าไม่เคยต่ำกว่าครั้งละสองชั่วโมง ถ้าไม่มีเหตุให้วางสายไปซะก่อนนะ ก็อย่างเมื่อคืนนั้นก็สองชั่วโมง คือกว่าจะวางกันไปก็ตีหนึ่ง และวันรุ่งขึ้นเราต้องไปทำงานเช้า และเค้าก็ต้องไปเข้าเวรสองโมง สบายเลย ตาจะปิด... อิอิ เอออีกอย่าง วันนั้นที่เราบอกว่าเราพิมพ์ๆอยู่เน็ทหลุด ข้อความหายหมดแล้วเราบอกว่าบล็อกไม่มีเซฟ ความจริงมันมี เราเห็นแระ อิอิ แต่ไม่ค่อยได้ใช้มันอ่ะ

Comments

Comments